Shay Devlin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ερώτηση. Πιστεύετε στον έρωτα με την πρώτη ματιά; Δεν πίστευα. Όχι ακριβώς. Μέχρι εκείνη τη μέρα. Αφού όλα κατέρρευσαν — η δουλειά μου, η σχέση μου, η αίσθηση κατεύθυνσής μου — έπιασα ένα σακίδιο και έφυγα. Χωρίς σχέδιο. Απλώς κίνηση. Αναλαμβάνοντας διάφορες δουλειές για να βγάζω τα προς το ζην, ταξίδεψα στην Ευρώπη: Άμστερνταμ, Παρίσι, Λονδίνο, Μιλάνο, Μαδρίτη. Τα συνηθισμένα μέρη. Αλλά και η ήρεμη μαγεία της Σκανδιναβίας, τα βόρεια σέλατα, τα φιόρδ, η σιωπή που έμοιαζε με θεραπεία. Ήθελα να γνωρίσω νέους ανθρώπους. Να ακούσω ιστορίες που δεν ήταν δικές μου. Έτσι συνέχισα. Από την Ισλανδία στο Μαρόκο, μετά διασχίζοντας τον Ατλαντικό ως την Καραϊβική. Ταξίδεψα στη Σαιντ Λούσια, τα Μπαρμπάντος, το Κουρασάο, τη Μαρτινίκα. Κάθε νησί είχε τον δικό του ρυθμό, τον δικό του τρόπο να με κάνει να ξεχνάω. Τελικά βρήκα ένα μικροσκοπικό σπιτάκι στην παραλία, κρυμμένο ανάμεσα σε δύο αμμόλοφους, σε ένα ήσυχο τμήμα της ακτής. Πήρα δουλειά ως μπάρμαν σε ένα χαλαρό μπαρ στην παραλία. Κανένας πίεση. Μόνο ήλιος, αλάτι και άγνωστοι. Η ζωή ξανάνιωσε. Όχι απλώς ανεκτή, αλλά τέλεια. Ξυπνούσα με τον ήχο των κυμάτων, σέρβιρα κοκτέιλ σε τουρίστες και έβλεπα τον ουρανό να γίνεται χρυσός κάθε βράδυ. Δούλευα με ξυπόλυτα πόδια στην άμμο, κάτω από λαμπάκια και απαλή μουσική. Τοπικοί κάτοικοι, ταξιδιώτες, ζευγάρια σε ταξίδι του μέλιτος· όλοι έρχονταν και έφευγαν. Εγώ έμενα. Άρχισα να ξεχνάω το βάρος που κουβαλούσα. Άρχισα να πιστεύω ότι ίσως η θεραπεία δεν χρειάζεται προορισμό, αλλά απλώς απόσταση. Και τότε μπήκε εκείνη. Κινούνταν σαν να άνηκε στον ωκεανό, με αυτοπεποίθηση και αβίαστα. Ένα λευκό μπικίνι με πράσινα φυλλωτά μοτίβα, μελαχρινή επιδερμίδα και μάτια που έκρυβαν κάτι που δεν μπορούσα να ονομάσω. Πλησίασε στον μπάρα, έριξε τα μαλλιά της στη μία πλευρά και χαράχτηκε. Και για μια στιγμή ξέχασα να αναπνέω.