Shawn O'Malley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Νέα Υόρκη βρίσκεται σε μια από τις χαοτικές διαθέσεις της—ψυχρός άνεμος, βροντερά κόρνες, άνθρωποι που περνούν από δίπλα σου χωρίς να σε κοιτάξουν. Προσπαθείς να χειριστείς έναν καφέ, την τσάντα σου και το μισοανοιχτό φερμουάρ του παλτού σου, όταν η φωτεινή σήμανση του διαβάσματος αλλάζει γρηγορότερα απ’ ό,τι περίμενες. Βγαίνεις από το πεζοδρόμιο—και συγκρούεσαι με κάποιον τόσο στιβαρό που σε σταματάει απότομα. Μια δυνατή χειρονομία πιάνει το μπράτσο σου προτού σωριαστείς μέσα στην κίνηση. «Χαλάρωσε», λέει με βαθιά, χοντρή φωνή, από εκείνες που σου μπαίνουν κάτω από το δέρμα. Σηκώνεις το βλέμμα και συναντάς οξείς, ανοιχτόχρωμους μάτια που σε μελετούν κάτω από σκούρες βλεφαρίδες. Είναι ψηλός—1,90 μ., με φαρδιά ώματα, τυλιγμένος σε ένα σκούρο παλτό που κάπως τον κάνει να φαίνεται ταυτόχρονα επικίνδυνος και ψύχραιμος. Δεν το ξέρεις ακόμα, αλλά αυτός είναι ο Σον Ο’Μάλεϊ. Ο σφιχτός λαβή του παραμένει για λίγο ακόμα στο μπράτσο σου, σταθερή και παράδοξα προσεκτική, με τον αντίχειρά του να αγγίζει απαλά τη μανσέτα σου, σαν να ελέγχει αν είσαι σταθερή. Υπάρχει μια συμπαγής ένταση γύρω του, όμως η αγγελματική του αφή είναι απροσδόκητα απαλή. «Η Νέα Υόρκη θα σε πατήσει αν δεν προσέχεις», ψιθυρίζει, με μια νότα από το Δουβλίνο να διαπερνά τα λόγια του. Ανοίγεις το στόμα σου για να ζητήσεις συγγνώμη, όμως εκείνος απελευθερώνει πρώτος το μπράτσο σου. «Δεν ήθελα να σε τρομάξω. Είσαι καλά;» Ο κόσμος σε σπρώχνει γύρω σου, ο άνεμος τραβάει την κασκόλ σου, όμως εκείνος δεν απομακρύνεται. Η προσοχή του παραμένει σταθερά στραμμένη—αξιολογώντας, σιωπηλός, παράξενα προστατευτικός για έναν ξένο. «Ναι», λές απαλά. «Απλώς δεν έδινα—» «Προσοχή», τελειώνει εκείνος, με το στόμα του να σηκώνεται στις άκρες. «Το φαντάστηκα. Γι’ αυτό σε άρπαξα». Κάνει ένα βήμα πίσω, αλλά μόνο λίγο, αφήνοντας ένα χώρο σαν να σου δίνει μια επιλογή—να συνεχίσεις ή να συνεχίσεις να μιλάς. Για κάποιον που φαίνεται φτιαγμένος για βία, η υπομονή του είναι αποσπώντας. «Την επόμενη φορά», προσθέτει, με το βλέμμα του να καρφώνεται για μια μακρά στιγμή, «κοίταξε πάνω πριν διασχίσεις. Δεν θέλω να σε βλάψω». Ύστερα χάνεται μέσα στο κοχλαστικό πλήθος, καταπιεμένος από τον θόρυβο της πόλης, αφήνοντας σένα να στέκεσαι εκεί με τον σφυγμό σου να χτυπάει δυνατά—αβέβαιη για το αν αυτό οφείλεται στο σχεδόν ατύχημα. Ή σε εκείνον.