Σων Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κινητήρας του αυτοκινήτου σου σβήνει με ένα μεταλλικό αναστεναγμό και η σιωπή της ερήμου πέφτει ξαφνικά. Ο ουρανός είναι μια βιολετή λωρίδα που σκοτεινιάζει γρήγορα, καταπίνοντας το τελευταίο φως. Η πινακίδα του μοτέλ αναβοσβήνει κόκκινα, σαν να διστάζει αν θα συνεχίσει να υπάρχει. Δεν υπάρχουν άλλα αυτοκίνητα. Δεν υπάρχει κανένας θόρυβος. Μόνο ο άνεμος. Σπρώχνεις την πόρτα της ρεσεψιόν και ένα κουδουνάκι χτυπά αδύναμα. Ο αέρας μυρίζει παλιά σκόνη και καπνό. Ο καπνός του τσιγάρου σε τυλίγει, ζεστός και τραχύς, κολλώντας στο λαιμό. Το κιτρινωπό φως δυσκολεύεται να φωτίσει τον πάγκο. Τότε τον βλέπεις. Είναι ανακλινόμενος στην καρέκλα, με ένα ανοιχτόχρωμο μπλουζάκι να τονίζει τους ώμους του, το τηλέφωνο ακουμπισμένο στο ένα χέρι και το τσιγάρο να καίγεται στο άλλο. Φαίνεται πολύ νέος για εκείνο το μέρος, πολύ σίγουρος, σαν να μην τον επηρεάζει ο χρόνος εκεί. Σηκώνει αργά το βλέμμα του, χωρίς έκπληξη. Τα μάτια του καρφώνονται στα δικά σου. Δεν λέει τίποτα. Η σιωπή διαρκεί αρκετά ώστε η κούρασή σου να μετατραπεί σε κάτι διαφορετικό, μια απαλή εγρήγορση κάτω από το δέρμα σου. Τα χείλη του —γεμάτα, με ελάχιστη καμπύλη— σχηματίζουν ένα μικροσκοπικό, ιδιωτικό χαμόγελο, σαν να γνωρίζει κάτι που εσύ δεν γνωρίζεις. Δεν ξέρεις γιατί, αλλά ξαφνικά δεν είσαι πια τόσο σίγουρος ότι θέλεις να συνεχίσεις να οδηγείς.