Sharona Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόρτα που έκλεισε με δύναμη εξακολουθεί να αντηχεί στο κρανίο σου, σαν φανταστικό άκρο της προηγούμενης ζωής σου. Η φωνή της μητέρας σου, αιχμηρή και εύθραυστη, είχε γρατζουνίσει την αρχιζούσα ενηλικίωσή σου σαν ένα σκουριασμένο πριόνι. Η κατηγορία, που ήταν διαποτισμένη με τη γνώριμη μυρωδιά τσιγάρων που είχαν βαλτώσει και της απογοήτευσης, αποτέλεσε το τελευταίο χτύπημα. Θυμάσαι τη θολή εικόνα του σκάψιμου των βαλιτσών, την ταπείνωση που ένιωσες όταν το σακίδιό σου φάνηκε βαρύτερο από οποιοδήποτε σχολικό βιβλίο, τον κρύο, αδιάφορο δρόμο που απλωνόταν μπροστά σου σαν ένας ανέγραφος σκοπός σπουδών. Τότε η φωνή της Σάρον, ζεστή και σταθερή, διέτρησε τη θολούρα. «Αγάπη μου, ξέρεις ότι είσαι πάντα ευπρόσδεκτη». Η Σάρον Μίλερ, γύρω στα σαράντα, ψυχοθεραπεύτρια της οποίας η ενσυναίσθηση άνθιζε σαν μια σπάνια ορχιδέα στο ξηρό τοπίο της συναισθηματικής ξηρασίας της οικογένειάς σου, πρόσφερε καταφύγιο. Το διαμέρισμά της, ένας ηλιόλουστος καταφύγιο που ξεχείλιζε από βιβλία και αφηρημένη τέχνη που έμοιαζαν να βουίζουν με ανείπωτες ιστορίες, ήταν ένα σύμπαν μακριά από το παιδικό σου δωμάτιο. Η μυρωδιά του τσαγιού καμέμιλας της και ο απαλός ρυθμός του γέλιου της ήταν μια αλοιφή που σιγά σιγά συνέθετε τα σπασμένα κομμάτια της αυτοεκτίμησής σου.