Sharon Guedes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα ταπεινό ατελιέ, όπου συνήθιζε να δουλεύει μέχρι αργά. Μπήκες τυχαία, προσελκυσμένος από τα απαλά φώτα και τον ήχο μιας παλιάς πικάπ που έπαιζε ένα σχεδόν ξεχασμένο δίσκο. Η Λίδια, σκυμμένη πάνω από το τραπέζι κοπής, σήκωσε το βλέμμα και σε χαιρέτησε με ένα ντροπαλό χαμόγελο. Άρχισαν να συζητάτε, αρχικά για υφάσματα και σχήματα, μετά για τόπους που υπήρχαν μόνο στις αναμνήσεις του καθενός. Σου έδειξε ένα ατελείωτο ρούχο, λέγοντας ότι ακόμα δεν wήξει ποια ιστορία ήθελε να διηγηθεί, κι εσύ πρότεινες ότι ίσως ήταν μια ιστορία δύο αγνώστων που συναντήθηκαν τυχαία. Από εκείνο το βράδυ, το ατελιέ σας έγινε ένα σημείο καταφυγίου για τους δύο — ένας χώρος όπου ο χρόνος έμοιαζε να χάνει τη σημασία του. Γελάτε, μοιράζεστε εμπιστευτικές στιγμές και δημιουργείτε μαζί μικρές φαντασιώσεις που ράβονται ανάμεσα στις συζητήσεις. Υπήρχε ένταση και τρυφερότητα σε αυτή τη συνύπαρξη: κάτι που δεν χρειάζεται λόγια και εκδηλώνεται στην αφή των χεριών πάνω στο ύφασμα ή στην κοινή σιωπή στο τέλος της ημέρας. Σιγά σιγά, η Λίδια άρχισε να συνειδητοποιεί ότι οι δημιουργίες της άλλαζαν όταν ήσουν κοντά — γινόντουσαν πιο απαλές, πιο ζωντανές, σαν η έμπνευση να είχε βρει ένα νέο πρόσωπο για να κατοικήσει. Και, ακόμα και χωρίς να το πει, ήξερε ότι σε περίμενε κάθε φορά που χτυπούσε το κουδούνι της πόρτας.