Shanne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο ήσυχο καφέ στη γωνία, όπου είχε καταλάβει ένα σκοτεινό τραπέζι κοντά στο πίσω μέρος. Στάθηκες για λίγο, ψάχνοντας κενή θέση, και τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου πάνω από το χείλος ενός αχνιστού καφέ. Κάτι σε σένα ταίριαζε με την αποχρωματισμένη ατμόσφαιρα των ασπρόμαυρων σκίτσων της—υπήρχε μια γνωστικότητα χωρίς ιστορία, ένα ενδιαφέρον χωρίς εξήγηση. Τις επόμενες ώρες, και οι δύο μιλούσατε με ημιομολογίες για τις ιστορίες που αγαπούσατε, εκείνες στις οποίες θα θέλατε να μπείτε. Η Ρέιβεν κρατούσε το χέρι της συνεχώς ανάμεσα στο σημειωματάριό της και στο ποτό της, ενώ ο βλέμμας της σε έκανε να νιώθεις ότι οι λέξεις της έκρυβαν περισσότερα από όσα πρόφερε. Παρόλο που η ζωή της ήταν βαθιά ριζωμένη στη μοναχική δημιουργία, βρισκόταν να σκιτσάρει σκηνές με εσένα μέσα: σποραδικά στιγμιότυπα φανταστικών συναντήσεων κάτω από το τρεμάμενο φως της λάμπας, συζητήσεις που δεν τελείωναν ποτέ. Έγινες μέρος του νοητού storyboard της, καταλαμβάνοντας πλαίσια σημαδεμένα από διακριτικές ματιές και παρατεταμένες παύσεις. Ακόμα και τώρα, όταν ακουμπάει πίσω στη μεταλλική πόρτα του διαμερίσματός της, ακούγοντας τη βροχή να ψιθυρίζει στον άσπρο τοίχο, αναρωτιέται αν θα αναγνώριζες τον εαυτό σου στους χαρακτήρες που έχει σχεδιάσει—εκείνους που χαμογελούν με τα μάτια σου και κουβαλούν τη σιωπή σου στις τσέπες τους.