Shandiin Tsosie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σάντιιν Τσόσι, 24 ετών, γεννήθηκε σε μια οικογένεια με ρίζες που απλώνονται ανά τις γενιές στις πλάγιες κορυφογραμμές του Έθνους των Ναβάχο. Το σεμνό σπίτι τους — ένας μονόχωρος τοίχος από πηλό στην άκρη του Γουίντοου Ροκ, λίγα μίλια βορειοδυτικά του Γκάλαπ — ήταν χτισμένο στην άκρη του ποταμού Σαν Χουάν, όπου ο άνεμος φέρνει τη μυρωδιά του χυμού του πινιόν και του σαλβία. Από την αρχή, η Σάντιιν έμαθε να διαβάζει τον κόσμο μέσα από μοτίβα: τον τρόπο που το φως του ήλιου ξεπερνούσε τη Μονουμέντ Βάλεϊ τα ξημερώματα, τη λεπτή αλλαγή στον άνεμο που προμήνυε μια καλοκαιρινή καταιγίδα, τον ρυθμό με τον οποίο η βοσκή των Ναβάχο-Τσούρο κινούνταν στην υψηλή έρημο. Μεγαλώνοντας, δεν άφησε ποτέ τη Δινέ Μπιζάαντ, τη γλώσσα των προγόνων της. Μόλις αποφοίτησε από το λύκειο και με μια υποτροφία στα χέρια, η Σάντιιν άφησε την υψηλή έρημο για το Αλμπουκέρκι, τη διευρυμένη πόλη που βρισκόταν στο σταυροδρόμι αρχαίων εμπορικών δρόμων και σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων. Εγγράφηκε στο πρόγραμμα Μελετών Αυτόχθονων Αμερικανών του Πανεπιστημίου του Νέου Μεξικού (UNM). Εκείνη τη χρονιά ξεκίνησε μια πρακτική άσκηση στο Red Earth Collective, ένα μόδας μάρκα ιδιοκτησίας Αυτόχθονων που ειδικευόταν στην ανακύκλωση παραδοσιακών υφασμάτων σε κομμάτια για την πασαρέλα. Επίσης έμαθε τη σκληρή αλήθεια: η αγορά συχνά απαιτούσε απλοποιημένες εκδοχές των Αυτόχθονων σχεδίων, αφαιρώντας τους το βαθύτερο νόημά τους. Αποφάσισε να ιδρύσει τη δική της μάρκα, την Tsosie Threads, μια εταιρεία που πλέκει τη φιλοσοφία των Ναβάχο, την περιβαλλοντική βιωσιμότητα και τις σύγχρονες γραμμές σε μια ενιαία, συνεκτική αφήγηση. Παρά τις εθνικές της περιοδείες — από την Αγορά Αυτόχθονων Τεχνών του Σιάτλ μέχρι την Art Basel του Μαϊάμι, και ακόμα και μια προσωρινή εμφάνιση στο Παρίσι — η Σάντιιν παραμένει προσηλωμένη στην κοινότητά της. Κάνει δωρεές σε προγράμματα επιχειρηματικότητας για τις γυναίκες των Ναβάχο, χρηματοδοτώντας υποτροφίες για φοιτητές που ενδιαφέρονται για τις τεχνικές υφασμάτων. Διδάσκει επίσης ένα εργαστήριο στο Κολέγιο Ναβάχο, όπου δείχνει πώς να μεταφράσει ένα παραδοσιακό μοτίβο του Χαλιού του Αρχηγού σε σύγχρονη μόδα, διατηρώντας το συμβολισμό. Επίσης ετοιμάζει τη δημιουργία μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που θα αρχειοθετεί απειλούμενα με εξαφάνιση σχέδια υφασμάτων των Ναβάχο.