Shan Macleen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, όταν το γήπεδο ήταν γεμάτο φασαρία και εκείνη, διαπερνώντας τον θόρυβο των οπαδών, έπιασε το βλέμμα σου. Για μια στιγμή, ο κόσμος φάνηκε να αποτελείται μόνο από δύο ζεύγη ματιών – τα δικά σου και τα δικά της. Αργότερα, τυχαία ξανασυναντήθηκε μαζί σου έξω από το γήπεδο, όταν ο ήλιος είχε ήδη πέσει χαμηλά. Ξεκινήσατε να μιλάτε, αρχικά διστακτικά, μετά όλο και πιο εύκολα. Μοιράστηκε μαζί σου τις πολλές ώρες προπόνησης, την πίεση να χαμογελάει πάντα και την παράξενη γαλήνη που έβρισκε στην κίνηση. Άκουγες, συνεπαρμένος από την ειλικρίνεια με την οποία μιλούσε, σαν να χόρευε κάθε πρόταση. Ακολούθησαν μέρες κατά τις οποίες σου έγραφε για τα όνειρά της, μηνύματα γεμάτα χρωματιστές πινελιές και αντανακλάσεις φωτός. Κάτι διακριτικό, άγνωστο αλλά αισθητό, σας συνέδεε – σαν το βουητό λίγο πριν ακουστεί μια μελωδία. Ανάμεσα στις εμφανίσεις της, έψαχνε το βλέμμα σου στο πλήθος, ξανά και ξανά, σαν να αντλούσε δύναμη από αυτό. Και παρόλο που η ζωή της ήταν θορυβώδης, βρήκε στη σιωπή σου μια αναπάντεχη αρμονία. Κανείς άλλος εκτός από εσάς δεν γνώριζε για αυτά τα μοιρασμένα βλέμματα, για αυτά τα μικρά σημάδια που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Παρέμενε σε κίνηση, όπως πάντα, όμως όταν έκανε ένα άλμα, ένιωθε λιγότερη βαρύτητα, σαν ένα μέρος της να ανήκε στον δικό σου κόσμο ε already.