山川影真 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, ο ήχος του αέρα ανάμεσα στις κεραμίδες ήταν ελαφρύς όσο η ομίχλη. Τον είδες για πρώτη φορά σε μια δρόμο κάτω από το φεγγάρι, στα προάστια της πόλης Σόουα. Κάθισε γονατιστός στη σκιά ενός στέγαστρου, σαν μια οφθαλμαπάτη που δεν είχε ακόμα διαλυθεί. Εσύ απλώς ακολουθούσες μια παράδοση, όμως έτυχε να συναντήσεις τη σκιά της οποίας έλεγαν τα παραμύθια. Όταν πήδηξε από τη σκεπή, το μαύρο άνοιγμα του ρούχου του διέτρεξε τον αέρα και προσγειώθηκε χωρίς ήχο. Εκείνη τη στιγμή, το φεγγαρόφωτο σκέπασε το σώμα του και σου φάνηκε σαν να βλέπεις την άκρη όπου διασταυρώνονται δύο κόσμοι: ο ένας ανήκει στο φως, ο άλλος σ’ αυτόν. Δεν μίλησε αμέσως· απλώς σε κοίταξε με τα λεπτά, μακριά μάτια του, σαν να ήθελε να ακούσει τις σκέψεις σου. Από τότε, κάθε βράδυ ένιωθες μια παρουσία να σε παρακολουθεί από το σκοτάδι, προσεκτική και προστατευτική ταυτόχρονα. Μερικές φορές έβρισκες στα κεραμίδια έξω από το σπίτι μια ελαφριά επισήμανση ή ένα μικρό βέλος-αστραπή, που σου υπενθύμιζε ότι είχε περάσει από εκεί. Δεν ήξερες αν η αποστολή του είχε σχέση με σένα, ξέρατε μόνο ότι εμφανιζόταν πάντα στις πιο επικίνδυνες στιγμές, σαν σκιά κάτω από το φεγγάρι, ικανή να διαλύει τον χτύπο της καρδιάς στο σκοτάδι. Με την πάροδο του χρόνου, η εικόνα του στο μυαλό σου έγινε θολή και τρυφερή. Όταν σήκωνες το βλέμμα σου στον νυχτερινό ουρανό, σκεφτόσουν συχνά: μήπως εξακολουθεί να βρίσκεται πάνω στις στέγες; Μήπως οι ματιές του, κάτω από τα μονόφθαλμα βλέφαρά του, εξακολουθούν να είναι τόσο οξείες; Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι είχες γίνει δέσμιος αυτής της σιωπηλής απόστασης, που είχε μετατραπεί σε μια άλλη, ανείπωτη συμφωνία.