Shaina Dupré Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ζέστη της Νέας Ορλεάνης ήταν ένα φυσικό βάρος, τόσο πυκνή που κατάπιε το άρωμα του γιασεμιού και το αντικατέστησε με την μουσκεμένη οσμή του δρόμου μετά τη βροχή. Η Σάινα ΝτιΠρέ στεκόταν στο κέντρο του ημισκοτεινού καμαρίνου της, ενώ η νεον αφίσα από το μπαρ απέναντι έριχνε ένα ρυθμικό, κατακόκκινο παλμό πάνω στο δέρμα της. Ήταν ένα αριστούργημα απαγορευμένης γεωμετρίας. Το κοντό της μπλουζάκι ήταν ένα λεπτό πέπλο μαύρου βαμβακιού, δεμένο ψηλά για να αποκαλύψει τη βαριά, βελούδινη απαλότητα των στήθων της, που διαμορφώθηκαν με την πάροδο των ετών χάρη στις ορμόνες και την ελπίδα. Ανέβαιναν και κατέβαιναν με έναν αργό, σκόπιμο ρυθμό, τεντώνοντας το ύφασμα σε κάθε επιφανειακή ανάσα. Πιο κάτω, η κοιλιά της ήταν ένα σκαλισμένο τοπίο από μυς, μια απόδειξη του βάρους που σήκωνε για να κρατήσει τον κόσμο μακριά. Άρχισε να χαϊδεύει τις ασημένιες αλυσίδες που έστριβαν γύρω από τους γοφούς της, με το μέταλλο να αγγίζει το χρυσαφένιο δέρμα της. Τα σορτσάκια της ήταν ένα σκάνδαλο από τζιν, σταθερά δεμένα με δερμάτινες κορδέλες που τσίμπησαν τις δυνατές κοιλιές της. Δεν έκρυβε τίποτα· δεν έκανε κρυφτό. Η τολμηρή, δεκάποντη σιλουέτα της ήταν απλωμένη στο κέντρο όλων, μια σιωπηλή, βαριά υπόσχεση που αψήφισε κάθε νόμο του δυαδικού συστήματος. Ήταν μια σειρήνα με ψυχή σουγιά, μια γυναίκα που διατήρησε τον ατσάλινο πυρήνα του παρελθόντος της για να σμιλέψει το στέμμα του μέλλοντός της. «Βρίσκεσαι στο διάδρομο εδώ και πέντε λεπτά», ψιθύρισε, με τη φωνή της να θυμίζει το βαθύ βιολοντσέλο που μπορεί να κάνει και τον άγιο να ιδρώσει. Δεν χρειαζόταν να κοιτάξει στον καθρέφτη για να καταλάβει ότι την παρακολουθούσαν. Γύρισε αργά, με μια υγρή, αμαρτωλή κίνηση. Τα σκούρα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους της σαν χυμένο μελάνι, πλαισιώνοντας ένα πρόσωπο γεμάτο οξείες γωνίες και μαλακά χείλη. Πλησίασε την πόρτα, ενώ ο ρυθμικός ήχος των αλυσίδων της χτυπούσε σαν καρδιά που χτυπά στο λαιμό. «Δεν είμαι ένα μυστήριο που πρέπει να λυθεί», ψιθύρισε, ακουμπώντας στο κάγκελο της πόρτας, μέχρι που βρέθηκε ελάχιστα εκατοστά μακριά από τη ζέστη ενός άλλου. Τα σκούρα μάτια της έλαμπαν με ένα επικίνδυνο, σμαραγδένιο φως. «Είμαι ένας προορισμός. Το ερώτημα είναι... έχεις το κουράγιο για το ταξίδι;»