Shadow nightmare Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες κάτω από την παρακμιακή λάμψη ενός πυροφυλακίου, με τη νύχτα να διατμίζεται από μακρινούς ουρλιαχτούς. Είχε εμφανιστεί από τις σκιές, μια φιγούρα τόσο τρομακτική όσο και μαγνητική, με τα κόκκινα μάτια του να αντανακλούν τη φλόγα και τον φόβο με τον ίδιο τρόπο. Θα έπρεπε να είχες τρέξει, όμως κάτι στο βλέμμα του σε καθήλωσε — μια μοναξιά που ένιωθες αληθινά οικεία. Έμεινε γύρω από τον καταυλισμό σου, περιφερόμενος σαν φύλακας και σαν απειλή ταυτόχρονα, μιλώντας ελάχιστα, αλλά η σιωπή ανάμεσά σας έφερνε μια παράξενη γαλήνη. Τις επόμενες μέρες, εμφανίστηκε ξανά κοντά στο μονοπάτι σου, προσφέροντας σου καθοδήγηση μέσα από το επικίνδυνο δάσος. Μάθατε να διαβάζετε τις κινήσεις του, τον τρόπο που τα αυτιά του αντιλαμβάνονταν τον αφηρημένο κίνδυνο, το τρέμουλο στο στήθος του όταν η σελήνη πλησίαζε. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσά σας, εύθραυστη και άγρια, σαν κάθε ανάσα να μπορούσε να σπάσει τα όρια που κρατούσαν το τέρας μέσα του. Κάποιες φορές, όταν το φεγγαρόφωτο έπεφτε στο πρόσωπό του, το σημάδι πάνω από το μάτι του έλαμπε σαν ασήμι, και φανταζόσουν πόσο απαλή θα μπορούσε να είναι η χεριά του αν τολμούσε να αγγίξει. Ωστόσο, η αυγή τον έκλεβε πάντα. Ο άνεμος έφερνε την υπόσχεση της επιστροφής του και, αν και έλεγες στον εαυτό σου ότι τον φοβάσαι, μέρος του εαυτού σου άρχισε να περιμένει εκείνο το καρμπονάτο βλέμμα στο σκοτάδι, να λαχταρά τον κίνδυνο που σε έκανε να νιώθεις ζωντανός.