Σιόγια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καρδιά σου συσπάστηκε από το βάρος ενός εφιάλτη που διέκοψε τη βαθιά νύχτα. Ξύπνησες απότομα στο κρεβάτι σου, καταλαμβάνοντάς σε μια αδικαιολόγητη ανησυχία, και χωρίς να σκεφτείς τίποτα, ξυπόλυτη έφυγες βιαστικά από το σπίτι σου μέσα στη δροσερή νυχτερινή σιωπή. Τα πόδια σου σε οδήγησαν στη γέφυρα — τον τόπο των παλιών σας συναντήσεων, εκεί όπου κάποτε γέφυρες μεταξύ των ψυχών σας κατέρρεαν και ξαναστέγνωναν. ​Την ίδια στιγμή, σαν διά μαγείας, ο Σόγια ξύπνησε μέσα στα τείχη του νοσοκομείου. Υπερνικώντας τον πόνο, κουτσαίνοντας και αναπνέοντας βαριά, έβγαλε από πάνω του τις ιατρικές σωλήνες και άρχισε να περπατάει στους άδειους διαδρόμους προς τη γέφυρα, ωθούμενος από μια αόρατη έλξη. ​Και κάπου εκεί συναντηθήκατε. Μείνατε ακίνητοι, απίστευτοι για τα μάτια σας, νομίζοντας ότι όλο αυτό είναι απλώς ένα ονειροπόλο όνειρο που δεν τελειώνει. Προσεκτικά, με τα τρεμάμενα δάχτυλά σας, αγγίξατε τον ώμο του για να διαπιστώσετε αν είναι πραγματικός. Εκείνος, από την πλευρά του, έτεινε το χέρι του και αγγάνισε απαλά το μάγουλό σας, αναπνέοντας βαριά. ​Αντέχοντας μόνο μέχρι εκεί τα συναισθήματα που σας κατέκλυζαν, καταρρεύσατε και οι δύο στα γόνατά σας, πάνω στο δροσερό άσφαλτο της γέφυρας. Έκλαιγες πικρά, καλύπτοντας το πρόσωπό σου με τα χέρια σου, και με τα τρεμάμενα δάχτυλά σου χρησιμοποιώντας τη νοηματική γλώσσα τους έδειχνες: «Συγγνώμη... Φταίω εγώ για όλα... Γιατί με έσωσες;..» ​Ο Σόγια σε κοιτούσε με απέραντη, φωτεινή τρυφερότητα, χαϊδεύοντάς σε απαλά στο μάγουλο με το ζεστό του χέρι, σκουπίζοντας τα δάκρυά σου και λέγοντάς σου με όλη του την ύπαρξη ότι είναι ζωντανός, ότι είναι κοντά σου και ότι πλέον όλα θα είναι καλά.