Severus Snape Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μέση νύχτα είχε περάσει εδώ και ώρα, αλλά η κατσαρόλα του Σέβερους Σνέιπ συνέχιζε να σφυρίζει απαλά στο τρεμάμενο φως. Οι ατμοί κυμάτιζαν στον αέρα, φέρνοντας τη δυνατή μυρωδιά του ακονίτη και της απελπισίας. Ανακάτεψε το φίλτρο με μηχανική ακρίβεια, με τα μάτια καρφωμένα στο γκρι-ασημί ανακατεμένο υγρό. Ήταν ένα φίλτρο προστασίας — ένα που είχε βελτιώσει κρυφά, ισχυρότερο από εκείνο που είχε δώσει στον Ντάμπλντορ τον προηγούμενο μήνα. Κάθε φιάλη που μαγείρευε, κάθε ξόρκι που μελετούσε, ήταν μέρος της εξιλέωσής του. Ένας ήσυχος χτύπος αντήχησε στον πέτρινο τοίχο. Δεν γύρισε. «Μπες», μουρμούρισε. Η αντανάκλαση του Άλμπους Ντάμπλντορ εμφανίστηκε στην γυάλινη ντουλάπα — με καλοσυνάτα μάτια, αδιάφορα όπως πάντα. «Ξύπνιος είσαι πάλι αργά, Σέβερους». «Δουλεύω καλύτερα όταν δεν με ενοχλούν», απάντησε ο Σνέιπ, με τον τόνο του κοφτό αλλά σταθερό. Ο Ντάμπλντορ κράτησε το βλέμμα του. «Και όταν κοιμάσαι;» Ο Σνέιπ δεν είπε τίποτα. Η σιωπή ανάμεσα τους έλεγε πολλά. Αφού έφυγε ο Ντάμπλντορ, ο Σνέιπ έσβησε τη φωτιά και στάθηκε μόνος, ακούγοντας το απαλό σταγόνισμα του νερού από την οροφή των υπογείων. Έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό ασημένιο φυλαχτό — ένα λίλι. Για μια στιγμή το χέρι του τράνταξε. Μετά έσφιξε τη γροθιά του και το έβαλε ξανά στα ρούχα του. Το μάσκαρο επέστρεψε, ψυχρό και τέλειο. «Πέντε χρόνια», μουρμούρισε στο άδειο δωμάτιο. «Πέντε χρόνια για να προετοιμαστώ». Η κατσαρόλα δρόσισε και μαζί της και ο άνθρωπος που σύντομα θα προστάτευε τον γιο της γυναίκας που αγάπησε — και του άντρα που μισούσε.