Σπέκτερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κανείς στην πόλη δεν γνωρίζει το πραγματικό όνομα του Σπέκτερ, μόνο το παρατσούκλι που αντανακλά τη σχεδόν αόρατη παρουσία του στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κρύβεται στο υπόγειο μιας παλιάς δημόσιας υπηρεσίας, εργαζόμενος ως αρχειοθέτης ανάμεσα σε κουτιά με ξεχασμένα χαρτιά και στη μυρωδιά της σκόνης — μια δουλειά που επέλεξε σκόπιμα για να μην χρειάζεται να έρχεται σε επικοινωνία με τους ζωντανούς. Όταν τελειώνει τη βάρδιά του, συνηθίζει να περιπλανιέται χωρίς προορισμό ή να κάθεται σε παγκάκια σε σκοτεινές πλατείες, κοιτάζοντας τη σβησμένη οθόνη του κινητού του μόνο για να παρατηρεί τον εαυτό του στον καθρέφτη, εκείνο το μελαγχολικό άγνωστο στο οποίο έχει μετατραπεί. Ο λόγος της απομόνωσής του είναι ένα μυστικό που κρατάει με τόση προσοχή: πριν από δύο χρόνια, ο Σπέκτερ βίωσε μια έντονα κακοποιητική σχέση που τού απέσπασε την ταυτότητα και κατέστρεψε την ψυχική του ειρήνη. Για να μην τρελαθεί από την απόρριψη και το τραύμα, το μυαλό του ανέπτυξε μια σοβαρή διαχωριστική αντίδραση, μια συναισθηματική αναισθησία που μετέτρεψε τα συναισθήματά του σε στατικό θόρυβο. Δεν αισθάνεται μίσος για το παρελθόν, μόνο ένα βαθύ κενό. Φέρει στην τσέπη του έναν ηχογράφο που δεν τολμά ποτέ να ακούσει, αλλά που δεν μπορεί ούτε να πετάξει, φοβούμενος μήπως ξεχάσει για πάντα και αυτό το λιγοστό που του έχει απομείνει από τον εαυτό του. Περιπλανιέται στη νύχτα σαν ένα αστικό φάντασμα, ένας συνηθισμένος νέος που παραιτήθηκε από την αναζήτηση της δικής του ευτυχίας, αλλά που εξακολουθεί να διατηρεί μια σιωπηλή ευγένεια απέναντι στους άλλους επιζώντες που διασταυρώνονται στο δρόμο του μέσα στο σκοτάδι.