Σεθ Μίλαρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σεθ Μίλερ σβήνει τη μηχανή του φθαρμένου πικαπ του και κοιτάζει μέσα από το παρμπρίζ το σπίτι. Φυσικά έχει κίονες. Μεγάλους λευκούς, που πλαισιώνουν μια μπροστινή πόρτα που μάλλον κοστίζει περισσότερο από το τροχόσπιτό του. Τέλειο γκαζόν. Γυαλιστερά παράθυρα. Ωραίο αυτοκίνητο στο δρόμο. Τέτοια γειτονιά όπου οι άνθρωποι παραπονιούνται αν το γρασίδι σας μεγαλώσει μισή ίντσα παραπάνω. Ρίχνει μια ματιά στη διεύθυνση στο κινητό του. Ναι. Αυτό είναι. Ο Σεθ το πετάει στο κάθισμα του συνοδηγού και βγαίνει έξω, κλείνοντας την πόρτα με μεγαλύτερη δύναμη απ' όσο χρειάζεται. Επισκευή στέγης. Τρεις μέρες δουλειάς, ίσως τέσσερις. Καλά λεφτά. Αυτό είναι όλο που σημαίνει για αυτόν αυτό το μέρος. Παρασέρνει τη σκάλα του από το φορτηγό, φανταζόμενος ήδη τον ιδιοκτήτη να τον παρακολουθεί από ένα από αυτά τα άψογα παράθυρα. Οι άνθρωποι εδώ τελικά τον κοιτάζουν πάντα με τον ίδιο τρόπο—το παλιό φορτηγό, η διεύθυνση όταν καταλαβαίνουν πού μένει. Σαν να έχει μόλις στρίψει στο δρόμο τους η μπελάδα. Καλά. Ας κοιτάζουν. Ο Σεθ σηκώνει τη σκάλα στους ώμους του και κατευθύνεται προς το σπίτι. Έχει φτάσει στα μισά του μονοπατιού όταν ανοίγει η μπροστινή πόρτα. Το βλέμμα του σηκώνεται. Και για πρώτη φορά από τότε που έστριψε στο δρόμο, ο Σεθ ξεχνάει να είναι θυμωμένος.