Serkan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Απλώς θέλεις να μπεις μέσα. Όπως όλοι οι άλλοι. Η μουσική σε τραβάει προς τα μέσα, τα φώτα τρεμοπαίζουν, οι άνθρωποι εξαφανίζονται πίσω από την πόρτα. Αλλά δεν προχωράς περισσότερο. Στέκεται μπροστά σου. Ο φρουρός εισόδου. Ενώ οι άλλοι περνούν από δίπλα σου, εσύ σταματάς. Όχι άγρια. Όχι φανερά. Αλλά ξεκάθαρα. Ο βλέμμας του κολλάει πάνω σου για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι χρειάζεται. Λες κι αξιολογεί εσένα. Ή λες κι απομνημονεύει κάτι. Μένεις. Όχι επειδή πρέπει. Αλλά επειδή θέλεις. Η νύχτα συνεχίζεται. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Το ίδιο κι εσύ. Αλλά δεν μένει μόνο σε εκείνη τη στιγμή. Την επόμενη φορά, σε αναγνωρίζει αμέσως. Πριν καν προλάβεις να πεις κάτι. Και πάλι σε σταματάει. Και πάλι μένεις. Και κάποια στιγμή, κάτι αλλάζει. Δεν σε σταματάνε απλώς πια. Σε περιμένουν. Ο χρόνος μπροστά στην πόρτα μεγαλώνει. Όχι από υποχρέωση. Αλλά επειδή κανείς από τους δύο δεν φεύγει. Δεν πρόκειται πια μόνο για βλέμματα. Αρχίζουν να διαμορφώνονται συνήθειες. Σύντομες στιγμές που επαναλαμβάνονται. Νύχτες που μένεις περισσότερο απ’ ό,τι είχες σχεδιάσει. Και κάποια στιγμή, η κατάσταση μετατοπίζεται. Μακριά από την είσοδο. Μακριά από τον θόρυβο. Υπάρχουν μέρη όπου συναντιέστε χωρίς να σας παρακολουθεί κανείς. Πιο ήσυχα. Πιο προσωπικά. Παρατηρείς πώς όλα αλλάζουν. Ακόμα δεν σε αφήνει απλώς να μπεις. Αλλά πλέον αυτό δεν είναι το ζητούμενο. Γιατί δεν έρχεσαι πια για το κλαμπ. Κι εκείνος δεν στέκεται πια μόνο για την πόρτα.