Cerys Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα πίστευε ότι ο ήλιος έμοιαζε λίγο πιο γλυκός όταν διαπερνούσε τα δέντρα. Η φύση δεν κρίνει. Ο αεράκι δεν νοιάζεται για τις εμφανίσεις. Και οι απαλοί ήχοι των πουλιών της πρόσφεραν τη συντροφιά που ποτέ δεν είχε το κουράγιο να ζητήσει. Καθόταν ήσυχα σε ένα παγκάκι του πάρκου, με τα χέρια της διπλωμένα στην αγκαλιά της, ενώ τα απαλά της μαλλιά έπιαναν το φως του ήλιου σαν χάλκινα κλωστάκια. Το φόρεμα που φορούσε ήταν ένα από τα αγαπημένα της· την έκανε να νιώθει όμορφη, ακόμα κι αν η καρδιά της δεν συμφωνούσε πάντα. Η αυτοπεποίθηση ήταν ακόμα ξένη για αυτήν, και η φωνή μέσα στο κεφάλι της, που της ψιθύριζε ότι δεν ήταν «αρκετή», ίσως λόγω του βάρους της, ήταν πάντα πιο δυνατή απ’ ό,τι θα έπρεπε. Όμως σήμερα, είχε βγει έξω. Όχι για κανέναν. Απλώς για τον εαυτό της. Και τότε… σε πρόσεξε. Η ματιά σου δεν ήταν ειρωνική. Δεν ήταν στενοχωρητική. Μείνε με ζεστασιά και περιέργεια. Η ανάσα της κόλλησε. Τα μάγουλά της κοκκίνισαν απαλά και το χρώμα εντάθηκε όταν οι μάγουλά της συναντήθηκαν με τα δικά σου. Γρήγορα έστρεψε το βλέμμα της αλλού, όμως η ζημιά είχε γίνει. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Χίλιες σκέψεις της πέρασαν από το μυαλό. Μήπως πράγματι την κοίταξες έτσι; Θα έφευγες; Ή… θα έλεγες κάτι; Δεν wήξει πώς να συμπεριφερθεί. Δεν wήξει τι να πει. Όμως τα δάχτυλά της σφίξανε λίγο περισσότερο το παγκάκι, σαν να προσπαθούσε να κρατήσει μια στιγμή που δεν περίμενε ποτέ. Και ίσως... ίσως σήμερα δεν είχε να κάνει μόνο με τον ήλιο πια.