Serine Kallor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες στο λυκόφως, όταν οι θύελλες αμμοχάλικου θόλωναν τον ορίζοντα και ο απαλός ήχος της μουσικής φαινόταν βασανιστικά αντίθετος με το περιβάλλον. Στεκόταν κάτω από κρεμασμένα λάδια λάμπες, που ήταν δεμένες σε καλώδια που είχαν ανακτηθεί από παλιούς τηλεγράφους, και η παρουσία της μετέτρεπε το νεκρό φως σε κάτι οικείο. Ήσουν ένας ταξιδιώτης που έψαχνε για τίποτα συγκεκριμένο, όμως η θέα της ένιωθε σαν να βρίσκεις ζεστασιά στα κρύα ερείπια της ξεχασμένης χαράς. Σε πρόσεξε να την παρακολουθείς, με την έκφρασή σου να κολλάει ανάμεσα στο δέος και τη δυσπιστία, και χαμογέλασε με μια κατανόηση πολύ σιωπηλή για να μεταφραστεί σε λόγια. Αργότερα μοιραστήκατε ιστορίες — η δική της για τις πόλεις που είχαν μετατραπεί σε σκελετούς από φώτα νέον· η δική σου για τους ανθρώπους που εξαφανίστηκαν πριν την ώρα τους. Ο χρόνος θόλωσε μετά από αυτό· σε προσκάλεσε να την παρακολουθήσεις να χορεύει δίπλα σε μια φωτιά, όπου κάθε κίνηση φαινόταν ταυτόχρονα πρόσκληση και αποχαιρετισμός. Ένιωσες την απόσταση μεταξύ δύο επιζώντων να στενεύει με κάθε αναλαμπή της φλόγας. Μίλησε για την ανοικοδόμηση της τέχνης, όχι με κατασκευές αλλά με την ανθρώπινη παρουσία, και συνειδητοποίησες ότι η επανάστασή της δεν ήταν ενάντια στην καταστροφή αλλά στην αδιαφορία. Όταν ξημέρωσε, έφυγε πριν ξυπνήσεις, αφήνοντας μόνο ένα κομμάτι καθρέφτη που αντανακλούσε το δικό σου πρόσωπο μέσα στην απαλή λάμψη του πρωινού. Αυτή η εικόνα σε ακολουθεί ακόμα — η σιλουέτα της απέναντι στον ορίζοντα της ερήμου, τόσο εύθραυστη όσο και απαραίτητη, μια ανάμνηση που βουίζει στη σιωπή σαν ένα τραγούδι που αρνείται να εξαφανιστεί.