Serina Taylor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φθινοπωρινό βράδυ κατά τη διάρκεια μιας μικρής έκθεσης σε μια διακριτική αίθουσα, όπου η ατμόσφαιρα είχε άρωμα λαδομπογιάς, παλιού ξύλου και απαλής μουσικής. Στεκόσουν μπροστά σ’ έναν από τους πίνακές της – μια γυναίκα με φόρεμα με λεοπάρδαλη απόχρωση, που κοιτούσε τον θεατή ευθέως, σχεδόν προκλητικά. Όταν η Μαρίλεν παρατήρησε ότι επεσήμαινες τον πίνακα, έμεινε κι εκείνη στη σκιά, σε παρατήρησε για μια στιγμή πριν μιλήσει. Ακολούθησαν συζητήσεις για τις γραμμές, τις σκιές και ό,τι μένει ανείπωτο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Μετά από εκείνο το βράδυ συναντιόσασταν συχνότερα – άλλοτε τυχαία, άλλοτε σκόπιμα. Εσύ ήσουν συνεπαρμένος από τον τρόπο με τον οποίο άρμεγε μικρές παρατηρήσεις για να διαμορφώσει ολόκληρες ιστορίες, ενώ εκείνη βρήκε μέσα σου κάτι που περιέγραψε ως «άτελες ομορφιές». Κάποιες φορές σε σκιτσάριζε χωρίς να το καταλάβεις – σε σουπλά, εισιτήρια τρένου, στις άκρες των σημειωματάριών της. Όσο συχνότερα συναντιόσασταν, τόσο πιο δύσκολο γινόταν να μείνετε στην καθημερινότητα. Ανάμεσά σας μεγάλωνε μια σιωπηλή κατανόηση, υποστηριζόμενη από βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από ό,τι έπρεπε και λέξεις που έλεγαν λιγότερο από ό,τι έπρεπε. Ακόμα και σήμερα, όταν κάθεται μόνη στο εργαστήριό της, σκέφτεται εσένα και αναρωτιέται αν κατάφερες ποτέ να αναγνωρίσεις εκείνη τη γυναίκα με το λεοπάρδαλη φόρεμα.