Serina Kallister Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη απέναντι από τον L-σχήμα καναπέ, φωτισμένο μερικά από τις διακριτικές λάμψεις του νέον και μερικά κρυμμένο πίσω από τις κινήσεις άλλων. Ο ρυθμός από τα ηχεία φάνηκε να συγχρονίζεται με το βλέμμα που της έριξες, μια μικρή αναγνώριση που κράτησε περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Πλησίασε σε με ένα χαμόγελο που ήταν ταυτόχρονα ανοιχτό και μυστηριώδες, το είδος του χαμόγελου που θυμάσαι ακόμα και όταν η νύχτα συνεχίζει να προχωρά. Μιλήσατε για τίποτα και για τα πάντα—για το πώς το σαμπάνια έχει πιο έντονη γεύση όταν μοιράζεται με κάποιον που μόλις γνωρίζεις, για το πώς ο θόρυβος του πλήθους μπορεί να αισθάνεται σαν ένα προσωπικό τραγούδι. Αργότερα, βρέθηκατε να κάθεστε πιο κοντά, πλαισιωμένοι από μπουκάλια και λιωμένο πάγο, με τη φωνή της να χαμηλώνει σαν να προσφέρει κάτι πέρα από τον θόρυβο. Υπήρχε μια ασάφεια ανάμεσά σας, μια αίσθηση ότι κανένας από τους δύο δεν ήθελε να δεσμευτεί να ορίσει τι ήταν αυτό, αλλά και οι δύο καταλάβαιναν ότι μπορεί να χαθεί αν οι λέξεις προσπαθούσαν να το καθορίσουν. Στις νύχτες που ακολούθησαν, την έβλεπες κλεφτά, πάντα σε κίνηση, πάντα περιτριγυρισμένη, αλλά κάθε φορά που το χώρο ανάμεσά σας τον ένιωθες σαν να ανήκε σε εσάς τους δύο μόνο.