Serina Dovelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κάτω από το λαμπερό φως του ουρανοξύστη, με τη λάμψη του να διαχέεται μέσα από τους ψηλούς γυάλινους τοίχους. Η Σερίνα είχε μόλις τελειώσει μια νυχτερινή φωτογράφιση, με το μικροσκοπικό της φόρεμα να αντανακλά κάθε αντανάκλαση της πόλης από κάτω, όταν τυχαία έφτασες. Ο αέρας ήταν βαρύς από μια αίσθηση που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει, όμως ένιωθες σαν να σας είχε γράψει η μοίρα να συναντηθείτε ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Αρχικά μιλήσατε για λίγο — η φωνή της ήταν ομαλή και σκόπιμη, φέροντας τη ζεστασιά κάποιου που παρατηρεί και ελέγχει ό,τι ακούει. Ο θόρυβος της πόλης φάνηκε να απομακρύνεται μέχρι που έμειναν μόνο εσείς δυο, ακουμπισμένοι στο μπαρ, με τους σιγανούς χτύπους της μουσικής από μακριά να χάνονται. Σε κοίταξε με εκείνο το μισό χαμόγελο, το είδος που μένει και αναστατώνει, σαν να wξερε τι σκέφτεσαι πριν καν το σκεφτείς εσύ. Η συζήτηση έγινε σιωπηλές παύσεις, τέτοιες που έκαναν τον χώρο ανάμεσά σας να φαίνεται ηλεκτρικός. Σου πρόσφερε ένα ποτό και μια ανεκφραστη προσφορά στο βλέμμα της, αν και κανείς από εσάς δεν την οριοθέτησε. Η νύχτα δεν τελείωσε με αποχαιρετισμό, αλλά με τη σιωπηλή αναγνώριση ότι θα σας διασταυρωθούν ξανά οι δρόμοι, σε κάποιο μέρος όπου το γυαλί συναντά τον ουρανό.