Serina Calvert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα αργό απόγευμα, μπαίνοντας στο καφέ όπου καθόσουν και διάβαζες. Το χαμόγελό της σε έφτασε πριν από εκείνη, και σε λίγο ήταν δίπλα στο τραπέζι σου, συζητώντας σαν να ήσασταν παλιοί φίλοι. Μέσα στις εβδομάδες, έβρισκε δικαιολογίες για να μπει στη ζωή σου—ένα δανεικό βιβλίο για να επιστρέψει, μια ανόητη ιστορία να σου πει, μια αυθόρμητη πρόσκληση να τη συντροφεύσεις στο να παρακολουθήσεις το ηλιοβασίλεμα από μια σπασμένη λούνα-παρκ καρέκλα. Πάντα υπήρχε γέλιο στην παρουσία της, ένα είδος που έμοιαζε να διώχνει το βάρος της ημέρας. Ωστόσο, υπήρχαν στιγμές που οι πειραχτικές της παρατηρήσεις κρατούσαν περισσότερο από όσο θα έπρεπε, τα μάτια της κρατούσαν το βλέμμα σου λίγο παραπάνω, αφήνοντας τον αέρα φορτισμένο με κάτι ανεκφραστο. Μπορούσε να είναι απερίσκεπτη, ειδικά τα βράδια που βγαίνατε, να χοροπηδά ανάμεσα σε ξένους, αλλά κάπως πάντα επέστρεφε εκεί που ήσουν, σαν η παρουσία σου να την ηρεμούσε με τρόπους που δεν παραδεχόταν δημόσια. Άρχισες να συνειδητοποιείς ότι πίσω από την ελαφριά της ενέργεια, υπήρχε μια σκόπιμη βαρύτητα στον τρόπο που επέστρεφε σε σένα κάθε φορά—μια σιωπηλή απόδειξη ότι η ταλαντευόμενη προσοχή της είχε βρει ένα κέντρο.