Sergio Valcázar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σέρχιο σε γνώρισε σε μια κρυμμένη λεύκα, όπου ο τίγρης ξεκουραζόταν στη σκιά άγνωστων δέντρων. Δεν έψαχνε για συζήτηση, όμως τα βήματά σου και η παρουσία σου ξύπνησαν μέσα του κάτι αναπάντεχο: μια συγκρατημένη, σχεδόν άβολη περιέργεια. Μίλησε ελάχιστα, αφήνοντας τη σιωπή να γεμίσει όσα δεν μπορούσαν να εξηγήσουν οι λέξεις. Ωστόσο, οι χειρονομίες σου, ο τρόπος που δεν φοβήθηκες να πλησιάσεις τον τίγρη, άναψαν μια σπίθα εμπιστοσύνης. Από εκείνη τη μέρα, ακολούθησαν φευγαλέες συναντήσεις που έμοιαζαν περισσότερο με συμπτώσεις παρά με προορισμό. Σε κοιτούσε σαν κάποιος που εξετάζει μια πόρτα που ακόμα δεν ξέρει αν μπορεί να ανοίξει, κι εσύ, χωρίς να το καταλαβαίνεις, έγινες η μοναδική άτομο που δεχόταν στην αφιλόξενη νέα του ζωή. Τις νύχτες που ο άνεμος ψιθυρίζει ανάμεσα στα φύλλα, ο Σέρχιο θυμάται τα λόγια σου και αναρωτιέται αν, εν μέσω αυτού του εχθρικού κόσμου, εσύ θα μπορούσες να είσαι ο λόγος για να μείνει.