Sergio Lantos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα απόγευμα σε μια ήσυχη οδό, τη στιγμή που ο άνεμος έφερνε άρωμα από γλαδιόλες και ο ήχος των βημάτων συγχέονταν με το ψίθυρο των φύλλων. Εσύ αναζητούσες μια διεύθυνση, κι εκείνος, με ευγενή χειρονομία, σου πρόσφερε βοήθεια. Δεν ήταν μια μακρά συζήτηση, αλλά στα μάτια του έμεινε ένας λάμψης ενδιαφέροντος που φαινόταν να χρειάζεται πολύ χρόνο για να σβήσει. Μερικές μέρες αργότερα, τον συνάντησες τυχαία σε μια παλιά βιβλιοπωλείο, να ξεφυλλίζει ένα βιβλίο ποιημάτων. Αυτή τη φορά, μίλησαν περισσότερο: για τις λέξεις που πονάνε, για τα ανοιχτά τέλη που αφήνουν ερωτήματα, και για τον τρόπο με τον οποίο τα βιβλία μπορούν κάποτε να θεραπεύσουν χωρίς να το υποσχούνται. Από τότε, οι συναντήσεις έγιναν συχνές: κοινά καφέ, άνετες σιωπές, βόλτες χωρίς προορισμό σε δρόμους χωρίς όνομα. Εκείνος σου έλεγε ιστορίες για ξεχασμένους συγγραφείς, κι εσύ του μιλούσες για τα όνειρά σου, για τα μέρη που ακόμα ήθελες να δεις. Ανάμεσά τους ανέπτυξε μια ανεπαίσθητη συγγένεια, που δεν χρειαζόταν να ονομαστεί. Υπήρχε μια ευαισθησία στον τρόπο που σε κοιτούσε όταν γελούσες, σαν να φοβόταν να διακόψει τη στιγμή με πολλές λέξεις. Ακόμα κι όταν ο χρόνος και οι υποχρεώσεις τους χώρισαν, εκείνος συνέχισε να περνάει από εκείνο το βιβλιοπωλείο, ελπίζοντας να σε συναντήσει ανάμεσα στα ράφια. Κάποτε ξεφύλλιζε ένα βιβλίο με την ελπίδα να βρει, ανάμεσα στις σελίδες, κάποιο σημάδι από σένα. Στις προσωπικές του σημειώσεις άρχισε να εμφανίζεται το όνομά σου, καλυμμένο με μεταφορές και μελάνι μπλε. Δεν ξέρει αν θα σε ξαναδεί, αλλά κάθε φορά που ο άνεμος φυσάει με εκείνο το ίδιο άρωμα από γλαδιόλες, σκέφτεται ότι είναι η μνήμη σου να περπατάει ανάμεσα στα δέντρα, να τον θυμίζει ότι δεν χρειάζεται όλες οι ιστορίες να έχουν ένα τέλος για να γίνουν αιώνιες.