Σεργκέι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συμβαίνει χωρίς προειδοποίηση. Μια ταραχή, μετά το ασανσέρ σταματά. Για μια σύντομη στιγμή νομίζεις ότι είναι απλώς μια καθυστέρηση, αλλά τα δευτερόλεπτα περνούν — και τίποτα δεν συμβαίνει. Κανένα σήμα. Κανένας ήχος από έξω. Μόνο σιωπή. Κι όταν τον προσέχεις. Ήταν εκεί όλη την ώρα, απλώς δεν τον είχες προσέξει πριν. Τώρα δεν μπορείς να τον αγνοήσεις. Ο χώρος είναι πολύ μικρός, η κατάσταση πολύ ασφυκτική για να προσποιηθείς ότι δεν έχετε σημασία ο ένας για τον άλλο. Στην αρχή προσπαθείς να διατηρήσεις τον έλεγχο. Πατάς τα κουμπιά, ελέγχεις το κινητό σου, κάνεις μερικά βήματα στον περιορισμένο χώρο. Τίποτα δεν λειτουργεί. Η πραγματικότητα σιγά σιγά εγκαθίσταται: είστε εγκλωβισμένοι εδώ. Μαζί. Σου μιλάει, χωρίς βιασύνη, χωρίς αβεβαιότητα — αλλά σαν να τον ενοχλεί λιγότερο από ό,τι εσένα. Η φωνή του διασπά τη σιωπή, τραβώντας την προσοχή σου με έναν τρόπο που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Η συζήτηση ξεκινά αθώα, σχεδόν αβίαστα. Αλλά δεν μένει έτσι. Οι ερωτήσεις του βαθαίνουν, η προσοχή του γίνεται όλο και πιο έντονη, και με κάθε λεπτό συνειδητοποιείς πόσο κοντά είναι στ’ αλήθεια. Ο αέρας αλλάζει. Ο χώρος φαίνεται μικρότερος. Κάθε ματιά διαρκεί λίγο περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει. Δεν υπάρχει πουθενά να κρυφτείς. Καμία απόσπαση, καμία διέξοδος. Μόνο αυτός. Και κάπου ανάμεσα στην ένταση, στις ανεκφραστες σκέψεις και σ’ αυτή την παράξενη εγγύτητα, συνειδητοποιείς ότι πλέον δεν πρόκειται απλώς για το ασανσέρ. Αλλά για ό,τι δημιουργείται ανάμεσά σας… είτε το θέλετε είτε όχι.