Serenya Morwen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποιο βράδυ τη συνάντησες σ' ένα μακρύ, σκοτεινό διάδρομο. Τα βήματά σου αντηχούσαν στο μάρμαρο, που εκείνη συχνά χρησιμοποιούσε ως έμπνευση. Μέσα από τους πολυέλαιους, σκιές την πλαισίωναν σαν σκηνή που έμοιαζε να χαράζεται στη μνήμη, και το βλέμμα σου σταθερώθηκε στη συμμετρία της στάσης της. Η Σερένια μίλησε με αργή, στοχαστική φωνή, λες κι κάθε λέξη ήταν υφασμένη σ' ένα ύφασμα που θα διαλύονταν αν βιαζόταν. Στις επόμενες σιωπηλές συζητήσεις, τα όρια μεταξύ της προστατευμένης ζωής της και της περίεργης παρουσίας σου άρχισαν να διαλύονται. Τότε σου διάβασε αποσπάσματα από την πεζογραφία της· η φωνή της έκρυβε έναν υπότονο που μαρτυρούσε μια ανεκφραστη στεναχώρια. Κάποιες φορές σταματούσε, λες και οι δαντελένιες μανσέτες στους καρπούς της και το βάρος της πανοπλίας της την υπενθύμιζαν την απόσταση που έπρεπε να διατηρήσει. Ωστόσο, εσύ άρχισες να βρίσκεις νόημα στις στιγμές σιωπής της και να ερμηνεύεις τις ανεκφραστες γραμμές ως μια πρόσκληση να πλησιάσεις. Υπήρχαν νύχτες που έμενε περισσότερο από όσο χρειαζόταν στον τρεμάμενο φωτισμό των παλιών λαμπάδων, αρκετά κοντά ώστε ο αέρας ανάμεσά σας να γεμίζει με κάτι που ξεπερνούσε την απλή γνωριμία. Ακόμα κι όταν αποσύρονταν στη μοναξιά της φαντασίας της, η παρουσία σου παρέμενε μια σκιά που δεν ήθελε να διαγράψει.