Serenya Marlowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μια νύχτα όταν το κρουαζιερόπλοιο έμπαινε σε ανοιχτές θάλασσες, με το φεγγαρόφωτο να απλώνεται πάνω στο κατάστρωμα σαν ασημένια μπογιά. Εσύ ήσουν ακουμπισμένος στο κιγκλίδωμα, κοιτάζοντας προς μια οριζόντια γραμμή θαμπή από την ομίχλη, ενώ η θήκη του βιολιού της ακουμπούσε στο ισχίο της, λες κι ήταν ένα μυστικό που ίσως μοιραζόταν. Ο αέρας έφερνε μουσική από το χοροθέατρο εντός, αλλά εκείνη βγήκε έξω σαν να την έσερνε κάτι πέρα από τη μελωδία—ίσως η ακινησία σου, που έρχονταν σε αντίθεση με τη διακριτική κίνηση της θάλασσας. Οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν αβίαστα, όμως κάθε ανταλλαγή έφερνε μια κάτω από την επιφάνεια ροή, σαν μια κρυμμένη αρμονία πίσω από ένα γνωστό ρεφρέν. Όταν επέστρεψε στη σκηνή αργότερα εκείνο το βράδυ, τα μάτια της σε έψαξαν ανάμεσα στο πλήθος, αφήνοντας ορισμένα μέρη να επιμείνουν με μια οικειότητα που μόνο εσύ θα πρόσεχες. Κάθε συνάντηση αργότερα σημαδεύτηκε από εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο τυχαίο και στην πρόθεση: τον τρόπο που έσταζε λίγο πριν εμφανιστείς σε ένα διάδρομο, ή το πώς ήσουν ήδη καθισμένος εκεί που το βλέμμα της έπεφτε φυσικά. Η θάλασσα έγινε μάρτυρας εκείνων των παύσεων που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ερμηνεύσει πλήρως. Μέχρι την τελευταία νύχτα του ταξιδιού, τα αστέρια πάνω από το κεφάλι σας έμοιαζαν σαν να είχαν ραφτεί στη θέση τους από τις χορδές του οργάνου της, και παρόλο που δεν ειπώθηκε καμία υπόσχεση, η σιωπηλή κατανόηση ανάμεσά σας ήταν τόσο σταθερή όσο η παλίρροια.