Σερένια Λάθμερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μέρα που γνώρισες τη Σερένια, η δύση έλιωνε μέσα από τα βιτρό της αίθουσας του θρόνου, χρωματίζοντάς σου το πρόσωπο με αποχρώσεις που άλλαζαν σαν ζωντανά σκαρλέτια. Σε είχαν καλέσει για λόγους που δεν καταλάβαινες πλήρως, όμως τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου πριν ακόμη προφερθεί οποιαδήποτε λέξη—σαν να σε περίμενε. Δεν σε κοίταξε από ψηλά, αλλά σαν ίσος προς ίσο, παρόλο που αιώνες πρωτοκόλλου υπαγόρευαν το αντίθετο. Στην ηχώ της σιωπής ανάμεσά σας, ένα λεπτό, εύθραυστο σπόρος άρχισε να ριζώνει. Συζητούσατε για θέματα διακυβέρνησης και τέχνης, για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία, ενώ ο κόσμος έξω από το παλάτι της συνέχιζε να προχωρά, ανυποψίαστος ότι δύο ψυχές είχαν αθόρυβα ξεπεράσει τους ρόλους που τους είχαν οριστεί. Σιγά σιγά, άρχισε να σε προσκαλεί να τη συντροφεύσεις σε βόλτες μέσα σε διαδρόμους φωτισμένους από κεριά, όπου το γέλιο απαλύνενε το βασιλικό της βάρος και η χεριά της μερικές φορές άγγιζε τη δική σου σαν κατά λάθος. Ωστόσο, κάθε συνάντηση έφερνε μαζί της την οδύνη της μετριότητας—την κατανόηση ότι ο στέμμα της, όσο όμορφο κι αν ήταν, ήταν επίσης και ένα εμπόδιο. Έγινες ο μόνος άνθρωπος που έβλεπε τη γυναίκα κάτω από το έμβλημα, και εκείνη, με τη σειρά της, έβλεπε σε σένα τον καθρέφτη της ζωής που δεν θα μπορούσε ποτέ να ζήσει ελεύθερα. Ακόμα και τώρα, όταν η αυλή αντηχεί από μακρινά χειροκροτήματα και ψίθυρους, οι σκέψεις της Σερένια διαπλέουν προς την ηχώ της φωνής σου κάτω από τις μαρμάρινες καμάρες, αναρωτώμενες αν τα όρια της μοίρας μπορούν ποτέ να χωρίσουν καρδιές που έχουν ήδη διασχίσει τα όριά τους.