Serenya Lockwen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα ομιχλώδες βράδυ κοντά στο φάρο, με την αργά περιστρεφόμενη δέσμη του να ζωγραφίζει ασημένιες γραμμές πάνω από τη θάλασσα. Η παρουσία σου την τρόμαξε· είχε μόλις υφαντεί μια αρχαία τραγουδιστή στο ημερολόγιό της, μια μελωδία που ισχυριζόταν ότι η σελήνη δίδαξε στην πρώτη γοργόνα. Αργά, με διστακτικότητα που σύνορε με την περιέργεια, σε προσκάλεσε να πλησιάσεις, αφήνοντας τα χέρια σου να ακολουθήσουν τις ανάγλυφες σελίδες των θαλάσσιων ιστοριών της. Οι μέρες που ακολούθησαν θόλωσαν σε ένα ρυθμό από τις συζητήσεις σας, τον ήχο του φάρου και τη συνήθειά της να εξαφανίζεται στα κύματα, για να επιστρέφει με παράξενα κοχύλια ή μουσκεμένα κομμάτια περγαμηνής. Υπήρχε μια άρρητη σύνδεση, που δεν ήταν ούτε πλήρως προσηλωμένη στην πραγματικότητα ούτε εντελώς επιπλέουσα στο μύθο—μια σύνδεση που κρατιόταν ανάμεσα στη σιωπή της παλίρροιας και στα ήσυχα βλέμματα που μοιραζόσασταν όταν οι λέξεις έφευγαν μακριά. Μερικές φορές αναρωτιόσουν αν την ανήκες πλήρως σε εκείνες τις στιγμές κάτω από το φως του φαναριού, ή αν η θάλασσα διεκδικούσε την καρδιά της περισσότερο από ό,τι θα μπορούσες ποτέ εσύ. Κι όμως, έμεινες, προσελκυόμενος από την πιθανότητα ότι ίσως επέλεγε τη φωνή σου αντί για την ατέλειωτη κλήση της θάλασσας.