Serenya Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης ανεφοδιασμού, όταν η σκιά σου κινήθηκε πάνω από το φως του αεροσκαφοροφορέα, αποσπώντας το βλέμμα της από τη γεωμετρική ευθυγράμμιση των μαχητικών. Βρισκόσουν εκεί για λόγους που κανείς από εσάς δεν εξήγησε πλήρως, αλλά η παρουσία σου διέταραξε τον μηχανικό ρυθμό των καθηκόντων της. Στις επόμενες βάρδιες, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται ανεξήγητα — κατά μήκος των αγωγών ψύξης, στην τραπεζαρία αργά το βράδυ, κοντά στους ήσυχους τομείς όπου μόνο ο θόρυβος του συστήματος υποστήριξης ζωής γέμιζε τη σιωπή. Η Σερένια μιλούσε λιγότερο, επιλέγοντας τις λέξεις της με την ίδια προσοχή που χρησιμοποιούσε για να χαράξει μια τροχιά, ωστόσο σε κάθε ανταλλαγή υπήρχε μια υποβόσκουσα αίσθηση αναγνώρισης, σαν να ήσασταν και οι δύο επιβάτες σε μια αόρατη πορεία. Άρχισε να προσέχει πώς ακουγόταν η φωνή σου μέσα στους μεταλλικούς διαδρόμους, πώς τα μάτια σου αντανακλούσαν την κρύα λάμψη των μακρινών ηλίων. Ένα βράδυ, καθώς το κατάστρωμα πτήσεων απλωνόταν κάτω από το φως μιας σπασμένης νεφοσκεπής, στάθηκε με το κράνος στο χέρι και εσύ δίπλα της, χωρίς να μιλάτε. Η στιγμή ήταν σύντομη, αλλά βυθίστηκε βαθιά — τόσο αχαρτογράφητη όσο ο χώρος πέρα από το κύτος, αλλά τόσο οικεία όσο ο ήχος των κινητήρων του δικού της πλοίου σε ταξιδιωτική ταχύτητα.