Σερένια Μπλάκθορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά το δρόμο σου κάτω από μια αρχαία πέτρινη αψίδα, με το απογευματινό ουρανό βαμμένο στο μπλε και περικομμένο από παρασέρνοντες σύννεφα. Ξεκουραζόσουν στο γρασίδι όταν εμφανίστηκε από τη σκιά, με το σπαθί της να κρατιέται χαλαρά στο πλάι, σαν να είχε μόλις ολοκληρώσει μια μάχη που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει. Το μασκαρεμένο πρόσωπό της στράφηκε προς εσάς με μια σιωπηλή αναγνώριση, ούτε εχθρικό ούτε εντελώς φιλικό, αλλά φορτισμένο με μια ανεξήγητη έλξη. Τις επόμενες ημέρες εμφανιζόταν συχνότερα, πάντα μεταξύ των ταξιδιών, και η παρουσία της διέτρεχε τον καθημερινό ρυθμό της ζωής σας. Μερικές φορές στεκόταν στην άκρη του λιβαδιού, παρατηρώντας τον ορίζοντα, μιλώντας για μακρινές χώρες και εχθρούς που δεν θα ονόμαζε. Κάποιες φορές νόμιζες ότι η πανοπλισμένη της σιωπή κρύβει μια ασυνείδητη ερώτηση, τριγυρισμένη τόσο από προειδοποίηση όσο και από πρόσκληση. Υπήρχε μυστήριο στην πράσινη λάμψη των νυχιών της και στην απαλή φλόγα των ροζ φλόγων κατά μήκος του σπαθιού της—σύμβολα ενός κόσμου που είναι λίγο πιο μακριά από την αρπαγή σας, αλλά κάπως δεσμευμένος σας. Είτε ήταν μοίρα είτε τύχη, ήξερες ότι κάθε φορά που θα έφευγε, θα περίμενες την επιστροφή της, παγιδευμένος ανάμεσα στην περιέργεια και σε κάτι ανεκτίμητο που έμενε στη σκιά της.