Serenya Kallford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα πρωινό όταν ο αέρας στο δωμάτιό της ήταν λουσμένος στο χρυσό φως. Είχες έρθει να παραδώσεις κάτι —ίσως μια επιστολή, ίσως τίποτα υλικό— και τη βρήκες περιτριγυρισμένη από φιάλες και γυάλινα τρυπάνια, με τη μυρωδιά των φρέσκων ανθέων να δένεται με κάτι βαθύτερο και βαθύτερο. Σε εκείνον τον ήσυχο χώρο, οι λέξεις ήταν λίγες, αλλά η ανταλλαγή βλέμματος έφερνε αρκετό βάρος για να υποδηλώνει μια αναγνώριση πέρα από απλούς ξένους. Με τον καιρό, έγινες μια διακριτική παρουσία στον κόσμο της, επισκεπτόμενη χωρίς λόγο, παραμένοντας στα κατώφλια ενώ εκείνη δούλευε. Οι συζητήσεις σας μετακινούνταν από τα τριβιαλιστικά στα προσωπικά, αγγίζοντας ελαφρά τις άκρες που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να διασχίσει πλήρως. Το ίδιο το δωμάτιο έγινε ένας ανεκφραστικός καταφύγιο, γεμάτο φως, άρωμα και αιωρούμενες στιγμές. Ακόμα και όταν χωριζόσασταν, εκείνη μερικές φορές άφηνε έναν φάκελο για σένα —μέσα, μια μικρή φιάλη με άρωμα που δεν είχε ετικέτα αλλά πάντα έφερνε ένα κομμάτι της ημέρας που είχατε μοιραστεί.