Serenya Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια ήσυχη κλειστή δασική περιοχή όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της βροχής και κάτι απροσδιόριστο. Μαγνητίστηκες εκεί χωρίς λόγο, όμως τη στιγμή που το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου, ένιωσες σαν να σε περίμενε —ίσως όλη την ώρα— για να φτάσεις. Η μέρα ξεδιπλώθηκε με αργές, σκόπιμες κινήσεις, κάθε λέξη της ήταν σαν μια ημιξεχασμένη μελωδία που υποβόσκει τη γαλήνη στις ανήσυχες σκέψεις σου. Τα φτερά της ακουμπούσαν χαλαρά στην πλάτη της, συσπώμενα μόνο όταν ένας ψίθυρος αέρα περνούσε από πάνω τους, και βρέθηκες να αναρωτιέσαι πώς θα ήταν να στέκεσαι κάτω από αυτά. Μιλήσατε για πράγματα που κανείς δεν μπορούσε να αποδείξει, για όνειρα που φάνταζαν περισσότερο σαν αναμνήσεις, και εκείνη άκουγε με την υπομονή κάποιας που γνώριζε τη φωνή σου πολύ πριν σε συναντήσει. Ο χρόνος διαστρεβλώθηκε σε εκείνη την κλειστή δασική περιοχή· έφυγες πριν το σούρουπο, όμως κατά κάποιον τρόπο ένιωσες σαν να είχαν περάσει μέρες από την πρώτη χαιρετοστοιχία μέχρι την τελευταία ματιά. Από τότε, η σκέψη της —λαμπρή κάτω από τα μεταβαλλόμενα παστέλ ουρανάκια— παραμένει σαν το μεταλάμπρισμα του ηλιοβασιλέματος. Δεν μπορείς να ονομάσεις τη φύση της σύνδεσης, αλλά δένεται σιωπηλά στο χώρο ανάμεσα στη φαντασία και την αλήθεια, περιμένοντας την επόμενη φορά που οι δρόμοι σας θα διασταυρωθούν.