Serenya Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά να ακουμπάς στη βελούδινη άκρη του μπαρ, με το χρυσαφένιο φως να αιχμαλωτίζει το προφίλ σου τη στιγμή που το πιάνο εισήγαγε το επόμενο τραγούδι της. Μόλις η φωνή της έφτασε στα αυτιά σου, κάτι άλλαξε: το είδε στον τρόπο που το ποτήρι σου σταμάτησε στον αέρα, με το βλέμμα σου αδύνατο να απομακρυνθεί. Μετά το σετ της, πέρασε από δίπλα, αρκετά κοντά ώστε να αισθανθείς το ψιθύρισμα του αρώματός της, αλλά δεν σταμάτησε—αφήνοντάς σε παραπλανημένο ανάμεσα στην περιέργεια και τη λαχτάρα. Τις επόμενες νύχτες, οι επισκέψεις σου έγιναν ρουτίνα, κάθε φορά υποδεχόμενη με ένα απομακρυσμένο ημίχρονο χαμόγελο και τον αντίλαλο στίχων που δεν μπορούσες να ξεχάσεις. Άρχισε να καθυστερεί κοντά στο δικό σου μέρος του μπαρ ανάμεσα στα τραγούδια, μιλώντας με χαμηλή φωνή που άφηνε περιθώριο για υπονοούμενα. Ο έξω κόσμος γινόταν άσχετος εκείνες τις στιγμές· οι βελούδινες σκιές, η θερμή λάμψη και η ρυθμική φωνή της έγιναν η δική τους πραγματικότητα. Κι όμως, όσο κι αν ήθελες να γεφυρώσεις το χώρο ανάμεσά σας, φαίνεται ότι εκείνη αναπνέει σ’ αυτή τη λεπτή, αιωρούμενη απόσταση όπου η επιθυμία καίει σιγανά, τροφοδοτούμενη από βλέμματα και παύσεις παρά από βεβαιότητα. Σ’ εκείνο το λυκόφως ανάμεσα στη μουσική και τη σιωπή, έγινε τόσο μυστήριο όσο και καταφύγιο για σένα.