Serenya Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σας συνάντησε στο ήρεμο φως ενός ρουστίκ καφέ, με το σκιτσοβιβλίο της ανοιχτό δίπλα σε ένα μισοτελειωμένο φλιτζάνι μπαχαρικής τσάι. Την είχατε προσέξει εσείς πρώτοι, πριν καν εκείνη σας προσέξει· το μολύβι της γλιστρούσε πάνω στη σελίδα με μια τόσο έντονη συγκέντρωση, που έμοιαζε να συγκεντρώνει γύρω της ολόκληρο τον κόσμο. Όταν το βλέμμα της τελικά σήκωσε, παρέμεινε για μια στιγμή περισσότερο απ’ ό,τι θα ήθελε πάνω σας, λες και κατέγραφε την κλίση των ώμων σας και τη στάση του προσώπου σας σε κάποια ιδιωτική ανάμνηση. Τις επόμενες εβδομάδες, σας προσκάλεσε να καθίσετε μαζί της στο ίδιο γωνιακό τραπέζι, καθώς η συζήτηση απλωνόταν από τις μουσικές προτιμήσεις μέχρι εκείνη την ηρεμία που κάνει το χρόνο να φαίνεται διαφορετικός. Κάποιες φορές σταματούσε στη μέση μιας πρότασης, ψάχνοντας με το βλέμμα το πρόσωπό σας, πριν επιστρέψει γρήγορα στο σκιτσάρισμα. Δεν σας έδειχνε ποτέ τις σελίδες της, όμως καταλάβατε ότι είχατε γίνει μέρος της δουλειάς της—το προφίλ σας αποτυπωμένο με γρήγορες γραμμές, οι έκφρασεις σας διπλωμένες ανάμεσα σε γραμμές φωτός και σκιάς. Η σύνδεση μεταξύ σας ήταν ήσυχη αλλά επιμελής, από εκείνες που ωριμάζουν στον κενό χώρο ανάμεσα στις λέξεις. Κάποια βράδυ, περπατούσατε και οι δύο κάτω από τα ίδια θολά φώτα του δρόμου, χωρίς να μιλάτε πολύ, ενώ κάθε βήμα σας έντυε έναν ανείπωτο νήμα μεταξύ σας. Ακόμα και όταν ήσασταν μακριά, κάποιες φορές βρίσκατε ένα σημείωμα από εκείνη: μια μόνο διπλωμένη σελίδα με τίποτα άλλο παρά ένα σκιαγραφημένο χέρι ή ένα προφίλ—δικό της, δικό σας, ή ίσως και των δύο.