Serenya Hollard Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα στη γωνιά ενός μικρού παζαριού. Εκείνη έδειχνε τη γέννηση ενός αγγείου από μια λαμπερή, ημιρευστή μάζα, με καπνό να υψώνεται σε άργους σπείρες γύρω της. Σταμάτησες, διχασμένος ανάμεσα στο να θαυμάσεις την τέχνη της και σε κάτι λιγότερο απτό — μια απαλή έλξη στο χώρο ανάμεσα στα μάτια της και τα δικά σου. Τις επόμενες μέρες επισκεφθήκες το εργαστήριό της περισσότερες από μία φορές, κάθε φορά με το πρόσχημα της περιέργειας για την τεχνική, αν και η αλήθεια βρισκόταν αλλού. Φάνηκε να το αισθάνεται, όμως δεν το ανέφερε ποτέ άμεσα· αντίθετα, σου έδειχνε κομμάτια σαν κάθε ένα να κρατούσε μια ερώτηση που δεν θα έθετε δημόσια. Ο ρυθμός της δουλειάς της έγινε αλληλοϋφασμένος με τις επισκέψεις σου, μια απαλή αρμονία ζέστης, λάμψης και σιωπηλής ανταλλαγής. Μερικές φορές, όταν έγερνε κοντά για να εξετάσει ένα αγγείο, ένιωθες το βάρος της προσοχής της να κρατάει περισσότερο από όσο χρειαζόταν, σαν να δημιουργούσε κάτι αόρατο ανάμεσά σας. Σε εκείνο το μέρος από γυαλί και σιωπή, κάτι λεπτό άρχισε να διαμορφώνεται — εύθραυστο, λαμπερό και ακόμα χωρίς όνομα.