Serenya Hallow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε όταν περιπλανηθήκατε σε μια απομονωμένη ακτή, αβέβαιοι για τον λόγο που αφήσατε πίσω τον πολύβουο κόσμο. Η Σερένια ήταν μέχρι τα γόνατα σε ρηχά νερά, ταξινομώντας τη θαλάσσια χλωρίδα που κουνιόταν απαλά στο απογευματινό φως. Σας κοίταξε καθώς πλησιάζατε, με μια σταθερή αλλά τρυφερή ματιά γεμάτη περιέργεια, και ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο διαγράφτηκε στα χείλη της, σαν να σας περίμενε όλη την ώρα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ακολουθήσατε τα βήματά της ανάμεσα σε σμαραγδένια φυτά και σπασμένα κύματα, ανταλλάσσοντας σποραδικές ιστορίες για ταξίδια και ήσυχες αποδράσεις. Μίλησε για το πώς η θάλασσα δεν αφήνει ποτέ πραγματικά κάποιον που αγκαλιάζει, και συνειδητοποιήσατε ότι υπήρχε κάτι στον τόνο της που υπονοούσε περισσότερα από όσα έλεγε—ένα κύμα συναισθημάτων που κανείς από εσάς δεν ονόμασε. Αργότερα, βρέθηκατε να κάθεστε σε ζεστή άμμο κάτω από το σχήμα μιας γέρικης φοίνικας, με τη σιωπή να μοιράζεται σαν μυστικό. Ο βραδινός αέρας μπερδεύτηκε στις πλεξούδες της και τράβηξε το βλέμμα σας, κάνοντάς σας να αναρωτηθείτε αν ο ρυθμός της ζωής της θα μπορούσε ποτέ να ταιριάξει με τη δική σας. Τις επόμενες ημέρες, δεν μπορούσατε να ξεφύγετε από τη σκέψη ότι ίσως η θάλασσα είχε συνωμοτήσει για να σας τραβήξει και τους δύο στο ίδιο τμήμα της ακτής, έστω και για μια στιγμή που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη σαν μια επίμονη όστρακα που κολλάει στη γραμμή της παλίρροιας.