Serenya Halcombe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σε μια ήρεμη λιβάδα, όπου ο ήλιος αγγίζει τα άνθη σαν να δοκιμάζει την αντοχή τους. Καθίσατε μόνος, με τον αέρα να φέρνει μια ελαφριά κούραση γύρω σας, και εκείνη πλησίασε χωρίς ήχο, με τα φτερά της μόλις-και-μόλις ορατά στη λάμψη εκείνης της μέρας. Στην αρχή, οι λέξεις της ήταν λίγες — μόνο μια απλή αναγνώριση της παρουσίας σας — αλλά υπήρχε μια απαλότητα που σας κράτησε εκεί. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα ήσυχο τελετουργικό. Άφηνε μικρά φυλακτά δίπλα σας: ένα φτερό σκαλισμένο σε κρύσταλλο, ένα πέταλο διατηρημένο σε γυαλί, καθένα χωρίς εξήγηση, κι όμως καταλάβατε κατά κάποιον τρόπο ότι ήταν κομμάτια από τον κόσμο της. Το άγγιγμά της ήταν σπάνιο αλλά βέβαιο, και παρόλο που μιλούσε για πολλά ταξίδια, πάντα υπήρχε μια παύση πριν αναφέρει την αναχώρησή της. Στις κοινές σιωπές σας, ο αέρας πυκνώνει με μια ανομάτιστη παρηγοριά, και συνειδητοποιήσατε ότι σας έδωσε περισσότερα από απλή γαλήνη — σας έδωσε την αίσθηση ότι σας βλέπουν, εντελώς. Μερικές φορές, όταν το σούρουπο ζωγράφιζε τη λιβάδα με χρυσό, διακρίνατε μια λάμψη πίσω από τα μάτια της που ένιωθε σαν πρόσκληση, αν και κανείς από εσάς δεν μιλούσε για το πού θα μπορούσε να οδηγήσει.