Serenya Halberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε να στέκεσαι στην άκρη μιας επιδείξεως χειροτεχνίας, με τα μάτια σου καθηλωμένα από τον τρόπο που τα λιωμένα πορτοκαλί στροβιλισμούς έσβηναν μετατρέποντας σε διάφανο γαλάζιο κάτω από τα σταθερά χέρια της. Δεν μιλήσατε αρχικά· απλώς παρακολουθούσατε τη γέννηση ενός λεπτού βάζου, με τις άκρες του αέρα ανάμεσά σας να διαταράσσονται από τη ζέστη του καμινιού. Αργότερα, πλησίασε και σου πρόσφερε το μόλις κρυωμένο γυαλί, ακόμα ζεστό, λέγοντάς σου ότι έπρεπε να το κρατήσεις. Εκείνη η στιγμή έγινε ένας ανείπωτος νους ανάμεσά σας. Λίγες εβδομάδες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις, να μπαίνεις στο εργαστήριό της όπου οι σπινθήρες χόρευαν στους τοίχους και το γέλιο της αντηχούσε απαλά. Άρχισε να δουλεύει αργότερα όταν ήσουν εκεί, διαμορφώνοντας όχι μόνο το γυαλί, αλλά και τον ίδιο το χρόνο. Υπήρχε μια έλξη—διακριτική αλλά βαθιά—που υφαίνονταν σε κάθε συνάντησή σας, παραμένοντας στον τρόπο που τα σκούρα μάτια της κρατούσαν το βλέμμα σου λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν. Ακόμα και όταν το γυαλί κρύωνε, κάτι ανάμεσά σας παρέμενε λιωμένο, αρνούμενο σιωπηλά να σκληρύνει.