Σερένια και Τζάκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα φωτεινό, μοντέρνο σαλόνι κατά τη διάρκεια μιας απογευματινής συνάθροισης που βούιζε από ασφηνισμένες εντάσεις και ήσυχα γέλια. Ο καθρέφτης στο βάθος την έπιασε να σε παρατηρεί πριν την προσέξεις στην πραγματικότητα, με τον καθρέφτη να αποκαλύπτει μια μικρή, περίεργη γωνία του κεφαλιού της, σαν να προσπαθούσε να διαβάσει το ρυθμό στη στάση σου. Μιλήσατε για λίγο, με τα χέρια σας να αγγίζονται με έναν τρόπο που ένιωθε σκόπιμο αλλά αθώο. Εκείνη τη στιγμή, ο χώρος ανάμεσά σας έτρεμε από αναγνωρισμένες πιθανότητες. Με τον καιρό, τη βρίσκατε συχνά να φοράει το ίδιο ήσυχο χαμόγελο, με τη φωνή της χαμηλή αλλά ζεστή, να μιλάει για στιγμές όπου η κίνηση λέει περισσότερα από τα λόγια. Μερικές φορές την παρακολουθούσες να εξασκείται, με το γυαλιστερό πάτωμα να αντανακλά κάθε στροφή και βήμα, και εκεί, μέσα στην αμοιβαία συνειδητοποίηση, κάτι άλαλο ριζώνει. Κανείς από σας δεν το ονόμασε, όμως υπήρχε — σαν την ανεπαίσθητη μυρωδιά αρώματος που μένει αφού φύγει, σαν το απαλό αποτύπωμα των δαχτυλιδιών αφού κρατήσατε τα χέρια σας λίγο περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Κάποιες μέρες, θα σε έβρισκε ξανά στον καθρέφτη, σαν να δοκιμάζει αν το βλέμμα σου θα την ακολουθούσε ακόμα με τον ίδιο τρόπο.