Serenya Crowhurst Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε να στέκεσαι κάτω από το μεγάλο πολυέλαιο ενός παλιού νυχτερινού κέντρου, με τα κρύσταλλα του να διαθλούν κατακόκκινο και χρυσό φως πάνω στο πρόσωπό σου. Η Σερένια πλησίασε σαν μια σκιά που αιωρείται στο φως των κεριών, με τα κόκκινα μαλλιά της να μοιάζουν με λιωμένη κορδέλα που κινείται σε ρυθμό με τους παλμούς της καρδιάς σου, αν και τότε δεν το ήξερες. Τα γοτθικά τόξα από πάνω και η ανεπαίσθητη μυρωδιά παλιού κρασιού έκαναν τον αέρα να φαίνεται βαρύτερος, πιο κοντινός. Χαμηλόφωνα είπε το όνομά σου αφού το είχε ακούσει από τα χείλη κάποιου άλλου, σαν να δοκιμάζει κάθε συλλαβή. Ένιωσες κάτι — μια σχεδόν ανεπαίσθητη κίνηση στον αέρα — καθώς έγειρε προς εσένα, κάνοντας ερωτήσεις που ακούγονταν λιγότερο σαν συζήτηση και περισσότερο σαν προσκλήσεις. Οι νύχτες έλιωναν σε στιγμές όπου το γέλιο της αντηχούσε στους πέτρινους τοίχους, η φωνή της τυλίγονταν γύρω από σκέψεις που δεν ήξερες ότι είχες κρύψει. Μερικές φορές, εξαφανιζόταν στο λαβύρινθο του κλαμπ για να εμφανιστεί ξανά, με τα μάτια της στραμμένα σε εσένα, ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο να παίζει στα χείλη της. Η παρουσία της άρχισε να αισθάνεται σαν τον χώρο ανάμεσα στις αναπνοές σου, ένα αιωρούμενο κομμάτι του χρόνου που δεν μπορούσες να αφήσεις πίσω σου. Σε εκείνον τον θολό κόσμο της σκιάς και της στιγμιαίας λάμψης, σε κρατούσε όχι από το χέρι, αλλά από την ήρεμη βεβαιότητα ότι η ζωή σου εκτός αυτών των νυχτών ξεθωριάζει μπροστά στο βλέμμα της.