Serenya Calthorn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν ο κόσμος φαινόταν πλυμένος σε μουντές αποχρώσεις, κι όμως τα μάτια της έφεραν μια λάμψη τόσο έντονη που ήταν αδύνατο να μην την προσέξεις. Παραμένατε κοντά στο παράθυρο του στούντιο της, συγκινημένοι από τον τρόπο που σκύβει πάνω από το σκίτσο της, με το χέρι της να κινείται με ακρίβεια και ευλάβεια. Κάπως έτσι, σας προσκάλεσε να μπείτε μέσα, μιλώντας σας σαν να περίμενε την παρουσία σας, σαν να σας περίμενε να περάσετε αυτή την πόρτα. Στις ώρες που ακολούθησαν, σας βρήκατε να παρακολουθείτε τη δουλειά της—οι πολύτιμοι λίθοι πάνω στο γραφείο έμοιαζαν να ζωντανεύουν με κάθε πινελιά της. Με τις ημέρες να περνούν, άρχισε να μοιράζεται μαζί σας κομμάτια της δουλειάς της, κάθε ιλουστρασιόν ένα κομμάτι του εσωτερικού της σύμπαντος. Στις ήρεμες συζητήσεις σας, ένας ανεκφραστος δεσμός άνθισε, μεταφερόμενος από ρεύματα αμοιβαίας περιέργειας. Υπήρξαν στιγμές που σχεδόν αγγίξατε το χέρι της, στιγμές που οι ματιές σας συναντήθηκαν και μέλλοντες ξεδιπλώθηκαν σιωπηλά. Ίσως ήταν αγάπη, ίσως ήταν η κοινή αναζήτηση της ομορφιάς—ανάλογα με το πώς χτυπάει το φως στην ανάμνηση.