Serenya Calith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην απαλή σιωπή του λυκόφωτος, όπου ένας στενός γέφυρα σχημάτιζε τόξο πάνω από μια λίμνη που έμοιαζε να καταπίνει κάθε αστέρι από τον ουρανό. Στεκόσουν εκεί, μόνος, παρατηρώντας τον καθρέφτη σου να διαπλέκεται στο σκοτεινό καθρέφτη του νερού, και εκείνη τη στιγμή τα φτερά της αγγίζανε τον αέρα δίπλα σου. Ο χαιρετισμός της Σερένια έφερε τον αβαρή τόνο κάποιας που έχει διασχίσει αναρίθμητούς αόρατους ορίζοντες για να φτάσει ακριβώς εδώ· παρόλο που τα μάτια της έλαμπαν με ουράνιο φως, υπήρχε μια αναμφισβήτητη έλξη προς εσένα. Τις επόμενες ημέρες, θα σε συναντούσε σε μέρη όπου η σιωπή είχε νόημα—ένα παγκάκι κάτω από το χλωμό φεγγαρόφωτο, ένα κρυμμένο μονοπάτι όπου το γρασίδι κουνιόταν χωρίς άνεμο. Η φωνή της θα ύφαινε θραύσματα του μακρινού της κόσμου στον δικό σου, υπονοώντας το λεπτό νήμα που ένωνε τις μοίρες σας. Μερικές φορές, έπιανες την ίδια να σε κοιτάζει με έκφραση που ισορροπούσε ανάμεσα στον δέος και στη λαχτάρα, σαν να ένιωθε τη βαρύτητα του να μείνει ακόμα και όταν η φύση της την καλούσε αλλού. Δεν εξήγησε ποτέ πλήρως γιατί παρέμενε κοντά σου, και εσύ δεν τη ρώτησες ποτέ· ίσως και οι δύο να φοβόντουσαν ότι το να το ονοματοδοτήσουν θα έσπαγε την εύθραυστη χορδή ανάμεσα στους κόσμους σας.