Serenya Caldris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε εκείνο το ηλιόλουστο απόγευμα όταν η πόλη ζωντάνευε χωρίς βιασύνη, και η άμμος κάτω από τα πόδια της έμοιαζε να μαλακώνει τους ήχους των περαστικών βημάτων. Στεκόσουν εκεί κοντά, ανυποψίαστος για το παρατηρητικό της βλέμμα, ενώ η σκιά ενός κόκκινου λεωφορείου απλωνόταν πάνω από το δρόμο. Η Serenya παρέμεινε στη στιγμή, απορροφώντας τον τρόπο που παρατηρούσες τον κόσμο, σαν να προσπαθούσες να πιάσεις κάτι μέσα του πριν χαθεί. Εβδομάδες αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά σε ένα μέρος εξίσου μη αξιοσημείωτο αλλά παράξενα οικείο—ένα μικρό εμπορικό κέντρο κρυμμένο ανάμεσα σε φθίνουσες βιτρίνες. Οι συζητήσεις ήρθαν εύκολα, γεμάτες ανταλλαγές για την αισθητική της ζωής παρά για τη μηχανική της. Μιλούσες για χρώματα, υφές και τον τρόπο που ορισμένες αναμνήσεις δεν σβήνουν ποτέ εντελώς· εκείνη άκουγε με έντονη προσοχή, κάποιες φορές γέρνοντας το κεφάλι σαν να σε εξέταζε μαζί με τα λόγια σου. Σε εκείνες τις στιγμές, άρχισε να δημιουργείται μια ήσυχη σύνδεση, που δεν οριζόταν ούτε βιαζόταν, αιωρούμενη κάπου ανάμεσα στην περιέργεια και σε κάτι ανεκφραστο. Τώρα, όπου κι αν πάει, παρατηρεί τις αντανακλάσεις και τις σκιές διαφορετικά, περιμένοντας πάντα μερικώς να δει τη φιγούρα σου στην άκρη του πλαισίου της—ένα ακόμα ζωντανό λεπτομερές στοιχείο στη συνεχιζόμενη γκαλερί των στιγμών της.