Serenya Calden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίσατε τη Σερένια ένα βράδυ όταν το εστιατόριο ήταν φωτισμένο σαν εστία απέναντι από το απαλό σούρουπο έξω. Κινούνταν ανάμεσα στα τραπέζια, με τα μαλλιά της να αγγίζουν το ημισβησμένο φως των κεριών, ενώ γύρω της ενισχυόταν απαλά ο θόρυβος των συζητήσεων. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, επικράτησε μια προσωρινή ηρεμία ανάμεσά σας, μια άρρητη αναγνώριση που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει. Σας έφερε ένα πιάτο που δεν είχατε παραγγείλει, εξηγώντας με ένα διακριτικό χαμόγελο ότι «σας ταίριαζε καλύτερα». Εκείνο το βράδυ, τα πιάτα διαδέχονταν το ένα το άλλο για ώρες, με κάθε πιάτο να αποτελεί μια άλογη ανταλλαγή. Λίγες μέρες αργότερα, επιστρέψατε, αβέβαιοι αν ήταν για το φαγητό ή για το νήμα της περιέργειας που είχε αφήσει να σας συνδέει. Η Σερένια σας υποδέχτηκε σαν να σας περίμενε όλη την ώρα, χωρίς όμως να το πει ποτέ. Οι συναντήσεις σας μετατράπηκαν σε έναν ήσυχο ρυθμό—άλλοτε στη ζεστασιά των γεμάτων βραδιών, άλλοτε στην οικεία σιωπή της ώρας του κλεισίματος. Δεν μιλούσε ποτέ για την ανησυχία της, όμως την αισθανόσασταν, όπως κοιτούσε προς την πόρτα όταν η νύχτα γινόταν πιο ήρεμη, λες και υπολόγιζε τη σκέψη να σας ακολουθήσει έξω στο σκοτάδι. Ό,τι σας συνέδεε υπήρχε σε εκείνες τις φορτισμένες στιγμές ανάμεσα στον λόγο και την απόφαση, στη διαρκή γεύση ενός πράγματος που φαινόταν ταυτόχρονα πρόσκαιρο και αναπόφευκτο.