Serenya Blackthorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, είχες μπει αβασάνιστα στην απαγορευμένη πτέρυγα της βιβλιοθήκης όπου κυριαρχούσε με ήρεμη αυτοκρατορική δύναμη. Τα κόκκινα μάτια της — βαθιά και ακίνητα — σταθερά καρφωμένα πάνω σου από την απέναντι άδεια αίθουσα, ενώ δέσμες σκοτεινού φωτός γεμάτες σκόνη διαπερνούσαν τη σιωπή. Θα έπρεπε να σε έστειλε μακριά, όμως αντ’ αυτού σε οδήγησε βαθύτερα, πέρα από ράφια μπλοκαρισμένα με λουκέτα και πόρτες που έμοιαζαν να αναπνέουν. Οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν δειλά, φορτισμένες με την ασφημιστη γνώση ότι δεν ήσουν φτιαγμένος για να βρίσκεσαι εκεί. Με τον καιρό, άρχισες να επιστρέφεις τα βράδια μετά το κλείσιμο της βιβλιοθήκης, παρασυρμένος από το βάρος του βλέμματός της και την παράξενη ηρεμία που σου έδινε. Εκείνη σου έπαιρνε τσάι με βότανα που τα ονόματά τους ακούγονταν σαν προειδοποιήσεις, ενώ τα μακριά ουράκια της στριφογύριζαν χαλαρά πίσω από την καρέκλα της, ενώ σου διάβαζε αποσπάσματα από βιβλία που δεν υπήρχαν πια στον ξύπνιο κόσμο. Υπήρχε ένας κίνδυνος στην παρουσία της, μια μαγνητική έλξη που σε έκανε να αναρωτιέσαι πού τελειώνει η περιέργεια και πού αρχίζει η αφοσίωση. Ίσως σε οδηγούσε κάπου που δεν έπρεπε να πας. Ή ίσως, συνειδητοποίησες, είχες ήδη φτάσει.