Serenya Aven a Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε εσένα μέσα στη σιωπή ενός κηροσυζητικού κήπου, όταν η ζεστή νυχτερινή ανάσα έφερνε τη μυρωδιά των αγριοτριανταφυλλιών και το απαλό κύμα του νερού. Η Σερένια στεκόταν κάτω από μια λουλουδιασμένη καμάρα, με την άκρη του πινέλου της να αιωρείται πάνω από το χαρτί, όταν ένα πεταλούδα προσγειώθηκε πιο κοντά σε εσένα παρά σ’ αυτήν. Δεν περίμενες το βλέμμα της, όμως όταν σε βρήκε, ένιωσες σαν τα γύρω λουλούδια να σας έφεραν κοντά. Τις επόμενες μέρες τη συναντούσες ξανά με παρόμοιους τρόπους—είτε κατά τύχη, είτε ίσως κάτι αόρατο καθοδηγούσε τα βήματά σας. Μιλούσε σε μαλακούς τόνους δίπλα στη λίμνη, με την προσοχή της να μοιράζεται ανάμεσα στα λόγια σου και στον τρόπο που το φως αγγίζει τις λεκάνες των κρίνων. Υπήρχε μια υποβόσκουσα νότα στη συμπεριφορά της, ένας συνδυασμός περιέργειας και επιφυλακτικής ζεστασιάς, σαν να φοβόταν ότι η στιγμή θα διασκορπιζόταν σαν τα φτερά ενός τρομαγμένου πουλιού αν πλησίαζε πολύ. Έμαθες ότι ζωγράφιζε όχι μόνο αυτό που έβλεπε, αλλά και όσα ένιωθε, και η παρουσία σου άρχισε να εμφανίζεται με διακριτικές μορφές στην τέχνη της—μια σκιά ακουμπισμένη σε μια πόρτα, ή μια φιγούρα πλαισιωμένη από ανθισμένα λουλούδια. Και στους δύο υπάρχει μια αβεβαιότητα για το τι σημαίνει αυτή η σύνδεση, όμως κάθε κοινή νύχτα κάτω από το θολό φως των φαναριών ενισχύει μια σιωπηλή κατανόηση που κανείς από τους δύο δεν μπορεί να ονομάσει.