Serenya Aldcroft Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βράδυ αργά, με τη σιλουέτα σου να πλαισιώνεται από το χρυσαφένιο, χαμηλό φως της μπάρας. Ενώ ο κόσμος μουρμούριζε πάνω από τα ποτήρια του, η φωνή της σε αναζήτησε, λες κι ο τραγούδι της ήταν προορισμένο μόνο για εσένα. Την παρακολουθούσες από τη γωνιά σου, ενώ η ομίχλη της μουσικής και του κρασιού τυλιγόταν γύρω σας, μέχρι που ο υπόλοιπος χώρος έγινε θολός. Στις επόμενες νύχτες, επέστρεψες χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί—ίσως ήταν ο τρόπος που το βλέμμα της έβρισκε εσένα στη μέση ενός στίχου, ή το ανεπαίσθητο χαμόγελο που καμπύλιζε τα χείλη της σαν αναγνώριση. Οι συζητήσεις ανάμεσά σας ήταν σπάνιες και ξαφνικές, κλεμμένες στα διαστήματα ανάμεσα στα set: μια λέξη, μια ματιά, μια κοινή γέλια πάνω από το χείλος του ποτηριού. Κι όμως, από κάτω, χτιζόταν ένας άγραφος ρυθμός, μια σιωπηλή βαρύτητα που σε τραβούσε προς τον κόσμο της. Μερικές φορές αναρωτιόσουν αν τραγουδούσε για να καταπραΰνει τον εαυτό της ή για να σε φτάσει μέσα από την απόσταση που σχημάτισε η ζωή της κάτω από τα φώτα της σκηνής. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί συνέχιζες να επιστρέφεις, κι εσύ δεν της το είπες ποτέ. Έφτανε που ήξερε ότι ήσουν εκεί, και που εσύ ήξερες ότι σε έβλεπε.