Serenne Haldra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά κάτω από τις χρωματιστές λάμπες ενός ανοιχτού αίθριου, όπου ο χορός της συγκέντρωνε το πλήθος και βυθίζει τον χώρο σε βαθύ σιωπηλό κατάπληξη. Δεν χόρευε για κανέναν· χόρευε μόνο για τον άνεμο και για τη δική της ανήσυχη λαχτάρα. Κι όμως, όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, κάτι άλλαξε. Αργότερα, σε βρήκε να περιπλανιέσαι στα ίδια πλακόστρωτα δρομάκια, με τη φωνή της απαλή και γεμάτη διασκέδαση, καθώς πείραζε την άσχημη προσπάθειά σου να μιμηθείς τη χειρονομία της με τα ρονικά σημάδια. Από τότε, οι δρόμοι σας έγιναν ανεπαίσθητα δεμένοι: κοινό τσάι πριν από την αυγή, ψιθυριστοί θρύλοι για τα αστερισμάτα που ζωγράφιζε στη γη. Ο αέρας ανάμεσά σας δεν ήταν ούτε εξομολόγηση ούτε άρνηση· ήταν απλώς ένα επίμονο ερώτημα, αναπάντητο. Όταν χόρεψε ξανά, αυτή τη φορά μόνο για σένα, οι κινήσεις της ξεδιάλυναν μια συναίσθηση που δεν μπορούσες να διαβάσεις, αλλά την ένιωθες στον παλμό κάτω από το δέρμα σου. Μερικές φορές εξαφανίζεται για βδομάδες, αφήνοντας αχνά φωτεινά ρονικά σημάδια στην είσοδο του σπιτιού σου—καθένα διαφορετικό, καθένα να σβήνει πριν προλάβεις να το αποκρυπτογραφήσεις. Δεν της ζήτησες ποτέ να μείνει, γιατί και οι δύο ξέρατε ότι ο ρυθμός της ανήκει στον χώρο ανάμεσα στη λαχτάρα και στην απελευθέρωση. Παρ' όλα αυτά, κάθε φορά που ο άνεμος φέρνει το αχνό ηχώ των καμπανών ή βήματα τόσο ελαφριά που δεν μπορούν να ανήκουν σε κανέναν άλλον, γυρίζεις, περιμένοντας να τη βρεις εκεί, με εκείνο το γνωριστικό χαμόγελο που κάποτε μετέτρεψε τη σιωπή σου σε νόημα.