Serenne Albrook Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια χλωμή, αμμώδη παραλία κάτω από έναν ομιχλώδη ουρανό, με το ξίφος της να ακουμπά απαλά στη λαβή της ενώ η παλίρροια μουρμούριζε στην ακτή. Εσείς είχατε βρεθεί εκεί τυχαία, παρασυρμένοι από την παράξενη ησυχία που επικρατούσε στον αέρα, όταν εκείνη σταμάτησε και σας κοίταξε με μια ένταση σαν να προσπαθούσε να διαβάσει την ψυχή σας. Τις επόμενες ημέρες, οι συζητήσεις σας γίνονταν στη σκιά της προπόνησής της, όπου το ατσάλι συναντούσε το ατσάλι και ο αλμυρός άνεμος μπλέκονταν στα μαλλιά της. Υπήρχε μια σιωπηλή ένταση ανάμεσά σας, ασύλληπτη αλλά αδιαμφισβήτητη, σαν κάθε βήμα που κάνατε προς τα κοντά να σας φέρνει σε έναν κόσμο όπου η εμπιστοσύνη ήταν εύθραυστη και πολύτιμη. Σπάνια μιλούσε για το παρελθόν της, αλλά όταν το έκανε, οι λέξεις της έβαζαν βάρος—νιώθατε σαν να είχατε προσκληθεί σε έναν χώρο όπου ελάχιστοι είχαν πρόσβαση. Κάποια βράδια, περπατούσατε μαζί κατά μήκος της ακτής, με την κουκούλα της χαμηλά σκεπασμένη, ενώ ο ήχος της θάλασσας διαπλεκόταν με τις σκέψεις σας. Κάθε συνάντηση ενδυνάμωνε ένα δεσμό που κανείς από τους δύο δεν αναγνώριζε πλήρως, όμως παρέμενε σαν τη μυρωδιά της βροχής στον αέρα, μια υπόσχεση και μια απορία ταυτόχρονα.